Recensie

Er sneuvelen gitaren bij zoveelste goeie plaat van Ty Segall

Hij heeft het weer geflikt. Elke paar maanden brengt Ty Segall (29) iets uit – solo, met spacerockband Fuzz, punktrio GØGGS, of samen met zijn muzikale bloedbroeder Mikal Cronin of rammelcombo White Fence. Inmiddels zijn het bijna evenveel platen als levensjaren. Om het allemaal nog onoverzichtelijker te maken, heet zijn laatste album Ty Segall, net als zijn debuut uit 2008. De schelle grafbakkenherrie van weleer is gebleven. In ‘Break a Guitar’ lijken daadwerkelijk een paar gitaren te zijn gesneuveld en halverwege het furieuze ‘Thank You Mr. K’ wordt letterlijk een compleet servies aan stukken gesmeten. Maar het grote verschil met vroeger is: variatie en diepgang. Terwijl de duivelse fuzz-wals ‘The Only One’ klinkt als Black Sabbath in driekwartsmaat, lijkt de dromerige ballade ‘Orange Color Queen’ zo van een akoestische Beatles-bootleg te zijn geplukt. Ty Segall is de titel ‘Garagerockgod’ allang overstegen: hij kan nu namelijk alles.

Live: Ty Segall speelt op festival Lowlands, 18-20/8, Biddinghuizen