‘De kans dat mijn vroeggeboren kind een normaal leven had kunnen leiden, was minimaal’

Ingezonden brief Het kind van Ellen Bakker werd te vroeg geboren. In nauw overleg met het behandelend team koos ze ervoor de behandeling te staken.

Foto Olivier Middendorp

De natuur heeft ooit bedacht dat een zwangerschap gemiddeld zo’n 36 tot 40 weken duurt. In het interview met hoogleraar neonatologie Manon Benders over de risico’s bij vroeggeboorten (vroeger dan 24 weken) wordt uitstekend toegelicht wat die risico’s zijn.

Als moeder van een doodgeboren én een te vroeg geboren dochter weet ik wat het is om kinderen te verliezen. Ik vel dan ook geen oordeel over de keuze die ouders maken om hun veel te vroeggeboren kindje te laten behandelen. Maar hoe ‘maakbaar’ moet onze samenleving zijn?

Iemand, zelf moeder, zei dat het ouderschap eigenlijk een uiting van egoïsme is: een kind heeft er niet om gevraagd op de wereld gezet te worden.

Er zit een kern van waarheid in, zeker waar het gaat om veel te vroeg geboren baby’s. Ook al is het voor mij inmiddels meer dan twintig jaar geleden, ik hoef mijn ogen maar te sluiten om alle pijnlijke beelden van de couveuseperiode weer te zien. De kans dat zij een leven had kunnen leiden zoals dat menselijk wordt geacht én geaccepteerd door haar omgeving, was minimaal. In nauw overleg met het behandelend team is ervoor gekozen de behandeling te staken. Ook egoïstisch, want jij besluit om jouw kind haar leven af te nemen.

Maar vanuit de gedachte dat mijn dochter niet klaar was voor dit leven, sta ik nog steeds achter dat besluit.