Nieuwe familie

Illustratie iStock

Het was begonnen met sneeuwen toen we onze lieve vriend begroeven. Aarzelend eerst, maar nu zette het door. Terwijl de wereld stil en wit werd, wachtte ik op nieuw leven. Ergens in een andere stad werd een kind geboren. Een meisje waar ik niks van zou zijn, behalve de moeder van haar broers, maar waar ik, ondanks dat het pijn deed, toch stiekem al een beetje van hield.

Door het raam van mijn werkkamer bestudeerde ik hoe neerdwarrelende sneeuwvlokjes zich vastklampten aan de kale takken van de kastanjeboom. Ik dacht nog eens aan onze vriend, die nergens spijt van had gehad. Ik dacht aan hoe ongewis het leven is. Hoe de meesten van ons er tamelijk tomtomloos doorheen fietsen. Er is een begin en er is een eindpunt. Maar niemand die de beste route voor je berekent.

Wachten. De oudste broer van het meisje doodde de tijd met het ontwerpen van een geboortekaartje. De ander werd door z’n matties opgehaald voor een sneeuwballengevecht. Er kwam een appje binnen. De weeën liepen nog niet storm. Kom, ik ging maar eens soep koken. De kersverse vader zou vast honger hebben als hij de jongens op kwam halen om hun zusje te begroeten. De kraamvrouw zou ook wel iets lusten.

Ik trok mijn laarzen aan en koerste door de sneeuw richting groenteboer en slager. Venkelsoep; ik kookte het talloze keren voor pasbevallen vriendinnen. Venkel is ideaal voedsel voor zogende moeders, omdat het de melkproductie stimuleert en de darmen van de baby kalmeert. Als het kind er straks was, stond er alvast een emmertje klaar.

Was dit de beste route? Ik heb geen idee. Maar Ischa Meijer had wel gelijk. Soep op het vuur is als een goede vriend in huis. Extra lekkere soep is als nieuwe familie.