Column

Maastunnel-tralala

De Maastunnel vierde deze week haar 75ste verjaardag en dat hebben we geweten. De gemeente pakte uit met een tentoonstelling in de Kunsthal, een lijvig boek over haar geschiedenis, een (betaalde) bijlage in het Algemeen Dagblad en een polonaise van medewerkers van Stadsbeheer bij de ingang van de fietstunnel. Ook kon er eenmalig worden getrouwd in de tunnel en ging burgemeester Ahmed Aboutaleb op de foto met inwoners die ‘Maas’ in hun naam dragen. Op social media werd de hashtag #onzetunnel geintroduceerd en werd inwoners gevraagd hun liefde te betuigen aan aan de jarige ‘Grande Dame van de Maas’.

Achter zo veel ongeremde hartstocht van de gemeente schuilt uiteraard een doorzichtige communicatiestrategie. Het stadhuis trekt simpelweg nog even wat chauvinistische registers open voordat diezelfde ‘prachttunnel’ straks voor een hoop ellende gaat zorgen. Deze zomer begint namelijk de grootschalige renovatie ervan en wordt de tunnelbuis richting Zuid tot 2019 volledig afgesloten. Met als gevolg dat we ons dus met z’n allen twee jaar lang over de Erasmusbrug moeten wurmen – áls er al van wurmen sprake kan zijn en we niet gewoon urenlang in de file vastzitten. Fijn dat onze neuzen, als het aan de gemeente ligt, dan ook figuurlijk al dezelfde kant op staan: leve ‘onze’ Maastunnel!

Ik begrijp de sentimenten rond die verouderde en veel te krappe tunnel hoe dan ook niet. En het zou me niet verbazen als er met mij nog talloze andere Rotterdammers zijn die er weinig of niets mee hebben. Wie hem kan vermijden, doet dat. Niet alleen omdat je ook via de Erasmusbrug of met de metro aan de andere kant van de rivier kunt komen, maar ook omdat de tocht door die darm altijd iets risicovols en lugubers met zich mee brengt. Ik ken tenminste niet veel vrouwelijke fietsers (of voetgangers) met warme herinneringen aan de keren dat ze die twee donkere gaten in en uit moesten. Om van die prachtige maar doodenge roltrappen dan nog maar te zwijgen. Probeer daar als fietser maar eens zonder zweethandjes naar beneden te komen.

Ook als automobiliste heeft de tunnel me nooit de gevoelens bezorgd waarvan de gemeente nu zo hoog opgeeft. Sterker: ik heb een fobie overgehouden aan de keer dat ik me achter het stuur in een snoepje verslikte en tegelijkertijd door de tunnel reed. Stoppen in die nauwe pijp was geen optie aangezien er geen vluchtstrook is, maar in de paniek dat ik ging stikken leek zelfs een bewuste crash tegen de wanden me nog een uitkomst. Sowieso lijkt het alsof je auto richting die tegelmuur gezogen wordt, zo krap is die tunnel.

Ik sta dus toch maar met iets van een glimlachje in de file, straks op de bruggen. Het mag mijn tijd wel even duren, die renovatie van de tunnel. Ik mag haar niet. Net zomin als ik al die tralala eromheen erg kan waarderen. Nog even en dan moeten we straks ook nog van het Hofplein gaan houden.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.