Krekels voor Herbie

Adrian heeft voor zijn nieuwe baan allemaal nette kleren bij elkaar gescharreld. Een North Face-jack, met daar onder een keurig wit gestreken overhemd en de zwarte schoenen die hij met kerst en nieuwjaar ook aan had. Een soort trouwschoenen. Te glimmend en te nauw begreep hij al snel op dag één van zijn allereerste baan ooit, bij Rijkswaterstaat. „Zo chic hoeft het nu ook weer niet. Ik ben sinds twee dagen ambtenaar en wist de dresscode nog niet”, zegt hij lachend. En licht ongelovig: „Ik zit bij de afdeling modellen en applicaties.”

Op de eerste kantoordag snapte hij nog niks van het gecompliceerde overleg dat hij meemaakte met de nieuwe collega’s, maar na een dagje inlezen begon het te dagen.

Hij is in dierenwinkel Rimboe voor krekels voor zijn huisdier, een kameleon die de naam Herbie draagt. De nog levende insekten staan verpakt in doorzichtig plastic doosjes op de toonbank. Huiskrekels, Grillons, Heimchen, Brown Crickets staat er in grote gele letters op.

Toen hij afgelopen zomer was afgestudeerd aan de TU Delft als werktuigbouwkundige hebben zijn vrienden hem het dier en een terrarium cadeau gegeven. „Het is zo’n mooi beest, het lijkt soms wel een levend kunstwerk!”

Na zijn diploma-uitreiking vertrok hij voor een maand naar Peru, het geboorteland van zijn vader. Zijn huisgenoten aan de 1ste Middellandstraat beloofden voor de jonge kameleon te zorgen. Terwijl hij in Lima zat en onder meer genoot van de nu überhippe Peruaanse keuken stuurden zijn vrienden foto’s van een etende Herbie via WhatsApp. Op een filmpje is te zien hoe Herbie pijlsnel een krekel met zijn ellenlange tong vangt.

„Ik zat in de woestijn toen ik dit ontving”, zegt hij, „de tong van een kameleon is net zo lang als het dier zelf!”

Herbie eet acht krekels per dag en was bij Adrians terugkeer uit Peru flink gegroeid. „Hoe ouder hij wordt, hoe meer kleur hij krijgt. Eerst was hij groen. Maar nu, drie maanden verder, vertoont hij bruine strepen aan de zijkant en lijkt het zwart rond zijn ogen op een soort eye make up.”

Soms steekt Adrian zijn hand in het terrarium. Dan kruipt Herbie via zijn arm en schouder naar zijn hoofd en blijft daar een poosje zitten.

„Ze zoeken altijd naar het hoogste punt”, zegt de kersverse ambtenaar.

Journaliste schrijft over stadsfauna.