Patriesgate en de tsunami van schijnheiligheid

Zap

Tv-recensent Hans Beerekamp hekelt de ,,hijgerige hypocrisie” van veel media in de benadering van ‘Patriesgate’, de gelekte sekstape van Patricia Paay.

Er wordt nu al een dag of tien besmuikt gegniffeld om de ‘uitgelekte’ seksvideo met Patricia Paay in de hoofdrol. Uiteindelijk besloot ze toch bij Jinek te gaan zitten om haar verhaal te doen, bijgestaan door advocaat Johan Langelaar en adviseur Peter R. de Vries.

Kort samengevat: haar leven is verwoest, ze kan net zo goed dood zijn, er zal een forse schadevergoeding worden geëist van de verspreiders van de video op internet, maar geld kan de schande toch niet goed maken. Ook belangrijk: het slachtoffer wist dat ze gefilmd was, had daar destijds geen bezwaar tegen, iedereen doet wel eens iets geks. Maar openbaarmaking, nee, dat was natuurlijk nooit de bedoeling geweest. Ze was er al een tijdje mee gechanteerd, door een persoon van wie ze de naam nog niet wil noemen.

Om te beginnen: wie is Patricia Paay (67), en waar zouden we haar van moeten kennen? Vijftig jaar geleden zong ze Je Bent Niet Hip, haar laatste hit was in 1985. Sindsdien is ze vooral BN’er, die na haar door de roddelbladen breed uitgemeten scheiding van deejay Adam Curry met pikant nieuws wordt achtervolgd. Op haar 60ste was ze de oudste Playmate ooit, ze vertelde in DWDD over haar korte affaire met David Bowie.

Bij al die gelegenheden werd ze door een bepaald soort mannen publiekelijk beschimpt, als openlijk voor haar seksuele activiteit uitkomende dame van middelbare leeftijd. Door een kleinere groep, vooral van vrouwen, werd ze toegejuicht als alternatief rolmodel, rock’n’roll groupie forever.

Maar geplaatst voor de keuze tussen glamour of rebellie, is het eerste duidelijk favoriet. En winkelcentra openen of soortgelijke activiteiten, ja, die worden afgezegd als je plasseks op het web kan worden aangetroffen. Dan kun je beter gaan voor feministisch martelaarschap, wat ze dus niet doet.

Die mannen die het steeds maar over die tape hebben, beweren dat er geen ontkomen aan was. Ook al wilde je het niet zien, je werd er voortdurend onverhoeds mee geconfronteerd. Wat een flauwekul! Ik moest er echt heel erg mijn best voor doen het korte filmpje te vinden, op een uiterst ranzige site, die het inmiddels ook alweer verwijderd heeft. Dus wie het zag, heeft daar bewust voor gekozen.

Wat de zaak misschien nog wel het meest interessant maakt is de frontale aanval op Dumpert en GeenStijl, die tegen een uitdrukkelijk verbod in, de tape toch enige tijd online plaatsten. Afgezien van de financiële schade bij een claim, lijkt het vooral de goede naam aan te tasten van de eigenaar, Telegraaf Media Groep (TMG). Vooral adviseur De Vries, ooit misdaadverslaggever van De Telegraaf, maakt de indruk vastbesloten te zijn bloed te doen vloeien.

Dat is voor iedereen een goede zaak, als in de toekomst de privacy van meer of minder bekende mensen beschermd kan worden door een ingrijpende tegenaanval.

En dan is er de rol van politie en justitie, die volgens Paay en De Vries zo weinig van internet snappen dat ze een aangifte op dat gebied totaal verknallen, door niet de juiste vragen te stellen of bewijsmateriaal tijdig veilig te stellen. Ook dat zou winst zijn, als een shockeffect daar verandering in kan brengen.

Maar wat ik het allerergste vind van de zaak, is de hijgerige hypocrisie van veel media in de benadering van ‘Patriesgate’. Het moralisme druipt er vanaf. Ook de vraag van Jinek of Paay zich wel vaker zo had laten filmen (antwoord: nee), werd door De Vries terecht beknord: waarom zou dat relevant kunnen zijn? Hup Patries, solliciteer bij Spuiten en Slikken.