Recensie

Tegen de natuur valt niet op te animeren

Lucas sluit vriendschap met een jonge arend in een Oostenrijkse jeugdfilm. Het verhaal is slap, de natuurbeelden maken veel goed.

Lucas en zijn vriend, de jonge arend Abel

Een natuurdocumentaire op kindermaat, dat is bij momenten het beeldschone Lucas & Abel: Vleugelbroertjes. Via het verhaal over de band tussen de 12-jarige, getraumatiseerde Lucas en een uit zijn nest gevallen arend wordt op spectaculaire manier de flora en fauna in de Oostenrijkse Alpen in beeld gebracht. Meest treffend is het moment waarop de jonge overmoedige arend ‘Abel’ tijdens het jagen een berggeit mee de lucht in wil nemen, maar door zijn hoogmoed al snel over de rotsen rolt met zijn te zware prooi.

Jammer is dat het tijdloze verhaaltje dat in Lucas & Abel: Vleugelbroertjes de aanleiding vormt om de ontwikkeling van een jonge arend tot volwassen roofvogel in beeld te brengen, zo slecht is uitgewerkt.

De moederloze Lucas (Manuel Camacho) weigert te praten, vooral tegen zijn stugge vader, een jager. De jongen bloeit op als hij een arendsjong vindt en het met hulp van een natuurbeschermer (Jean Reno) voedt en leert vliegen en jagen. De menselijke personages zijn zo eendimensionaal en hun trauma’s en emoties worden zo kort door de bocht behandeld, dat het contrast met het beoogde realisme in de rest van de film erg groot is.

Hetzelfde kan worden gezegd over de paar momenten waarin beelden wel met de computer werden bewerkt – in scènes waarin dieren letsel zouden kunnen oplopen. Die scènes komen onzorgvuldig afgewerkt over tussen alle natuurschoon.

Hoewel er gedeeltelijk is gewerkt met getrainde vogels, wordt de natuur in Vleugelbroertjes niet suikerzoet voorgesteld. Het is eten of gegeten worden. Niet lang nadat de voice-over het verhaal heeft geopend met een „Er was eens…”, vertelt hij dat het schattige kuikentje dat we uit zijn ei zien kruipen, zijn even pluizige broer als vijand moet beschouwen. Survival of the fittest.

Hoe vakkundig dieren in kinderfilms tegenwoordig ook worden nagemaakt, tegen een moment als de worsteling van Abel met een berggeit valt niet op te animeren. Of tegen de spontane interactie tussen de dieren die cameraman en ervaren natuurdocumentairemaker Otmar Penker wist vast te leggen.