Cultuur

Interview

Interview

Foto Tom Oxley

Martin Garrix: ‘In de melodie zit mijn handtekening’

Interview Het was een krankzinnig jaar voor de twintigjarige Martijn Garritsen, alias superster Martin Garrix. Hij werd uitgeroepen tot nummer 1 deejay van de wereld, kreeg de Popprijs. Binnenkort gaat hij op tour met Justin Bieber. „Bizar toch?”

Laatst ging hij bij zijn ouders in Amstelveen thee drinken. Hij bezocht met zijn moeder het Cobra Museum, ze lunchten samen en gingen daarna nog wat winkelen. Quality time voor moeder en zoon. ’s Avonds ging hij nog uit eten met vrienden. Een doodnormale „chille” dag in het weekend, maar een uitzondering voor de twintigjarige Martijn Garritsen, alias superster-dj en producer Martin Garrix, die de afgelopen maand éven vrij had „om dit soort normale dingen te kunnen doen”. Zijn familie te zien. Rondhangen. Muziek maken. Met vrienden op stap. Sporten in de sportschool van Arie Boomsma. En uitrusten – de eerste week van het jaar verbleef hij in de zon op de Malediven.

Het buitengewone tourleven van dj Martin Garrix begint deze week weer. Een show in Las Vegas. Promotie in New York. Twee shows in Zuid-Afrika. In maart haakt hij een kleine maand aan bij de wereldtournee van Justin Bieber met shows in Australië en Nieuw-Zeeland, om vervolgens weer zelf op tournee te gaan door Zuid-Amerika, Amerika en Europa, waar hij – net als Bieber – onder meer hoofdact is op Pinkpop. En zo gaat het door tot oktober. Meestal per privéjet. Maar laten we daar nou weer niet te gewichtig over doen. Het is een transportmiddel, en de honderddertig shows per jaar over de wereld moeten wel te hálen zijn met al die tijdverschillen.

Wat meer telt, zegt Garritsen, is dat hij – naast zijn investeringen in vuurwerk en visuals voor zijn shows – zijn familie en vrienden veel laat invliegen. „Daar geef ik misschien wel het meeste geld aan uit. Als ik mijn ervaringen kan delen, doe ik dat. Samen herinneringen maken.” Sinds zijn doorbraak in 2013 met Animals, een instrumentale dancetrack met een opzwepende synthesizerdeun, zagen al ruim 20 miljoen mensen hem optreden.

Tieneridool

Martijn Garritsen, een knappe, zachtaardige jongen met de uitstraling van een tieneridool, zit op de designbank van de afgehuurde hotelsuite in het vijfsterrenhotel achter de Dam. Ja, hij woont in Amsterdam, en prima ook, in het penthouse van een woontoren met zicht op de Zuidas. Hoog boven alles, ruim, licht, privé, en sinds een jaar van hem. Enthousiast vertelt hij hoe hij er vannacht nog doorhaalde in zijn moderne studio, die twee verdiepingen hoger ligt.

Dan krijgt hij een idee, gaat achter zijn computer met megabeeldscherm zitten om te werken en vergeet compleet de tijd. Lag hij er net in, stond plots manager Watse in zijn huis dat hij interviews moest gaan doen. En die doet Garritsen sinds hij een televisieprogramma over de vloer had, zeker niet meer thuis. „Ik moet dat voor mezelf houden”, zucht hij.

Veel is niet meer privé, dat weet hij sinds deze week weer al te goed. Zijn tropische vakantie viel breeduit te lezen op diverse sites. En had hij zin in ijsjes en bier met zijn vriend, superster Justin Bieber, en gaan ze ‘even’ naar Albert Heijn, staan ze op alle sociale media. „Lekker jong zijn. Genieten. Ja toch. Maar ik kan altijd gefotografeerd worden. Daar ben ik me nu wel van bewust.” Met Bieber werd hij snel vrienden: ze herkenden veel in elkaars jonge muziekleven, het onderweg zijn, de gekte soms. Ze ‘klooien’ wat aan nummers. Over een paar weken trekt hij met Bieber door Australië en Nieuw-Zeeland. Garritsen draait een uur lang voordat Bieber zijn stadionshows begint.

‘Rennen natuurlijk’

Zijn handen spelen met zijn telefoon, hij moet zich beheersen niet regelmatig op het schermpje te kijken. Het regent berichtjes. Maar Garritsen zoekt ook graag iets op om zijn verhalen te illustreren. Filmpjes, foto’s. Wat hij meemaakt, is namelijk nauwelijks uit te leggen. Bizar, is zijn conclusie vaak. Zie eens hoe zijn publiek in Krakau luidkeels zijn hit met de Amerikaanse zangeres Bebe Rexha meezingt – ‘In the name of loooohooove’. Of dat racecircuit in India waar hij voor 52.000 mensen optrad en ze allemaal de lichtjes op hun telefoon aanzetten. In een filmpje gilt hij het uit in zijn dj-booth: ‘Zooooooo!’ – een onuitwisbare lach op zijn net tiener-af gezicht. „Bizar toch?” Zie de fans, hun devotie. Er zijn bewonderaars die zijn – zíjn! – hoofd op hun arm getatoeëerd hebben. Dat is toch gek?

Nog even wil hij zijn aankomst op het vliegveld van Peru tonen. Ook hier: gillende, hysterische fans met spandoeken, een bomvolle aankomsthal. Tricky werd het, want „hier braken ze door de hekken”, wijst hij. De massa kwam op hem af gerend. Dat was best eng. Hij rennen natuurlijk. Security leidde hem de auto in.

Ruim een jaar geleden spraken we ook. Over zijn groeiende ambitie puur eigen muziek te willen draaien. Als beginnende dj mix je je werk in eerste instantie met bekende vocalen en de hits van anderen. Het ultieme teken van groei is dat er genoeg eigen muziek is om je show te vullen, zag hij. Garritsen wilde zich als producer breder gaan profileren. Experimenteler, bedoelde hij. Nergens rekening mee houdend, steeds weer veranderen van stijl. Sneller, harder, en dan ineens, hóp, iets compleet anders.

Popprijs

Het legde hem geen windeieren, de prijzenregen van afgelopen jaar was groots. Een artiest met „imposante cijfers”, zag de jury van de Popprijs die hij recentelijk won. Die landelijke erkenning gleed wat langs hem heen. Bij de uitreiking nam hij net in Schotland een videoclip op met zangeres Dua Lipa. Maar dat hij in 2016 was verkozen tot de nummer 1 deejay van de wereld in de populariteitspoll van het Britse dancemagazine DJ Mag, waarvoor populariteit en exposure op diverse socialemediakanalen de graadmeters zijn, kwam flink aan. Hij is nu de aanvoerder van de EDM, een Amerikaanse afkorting voor ‘electronic dance music’. „Het was de hoogste award die je als deejay kan krijgen.” Al denkt-ie ook: hoe houd ik dat vast?

Met Tiesto tijdens een gezamenlijke set (Ziggo Dome, 2014). Foto Paul Bergen / ANP

Hij kreeg de prijs uit handen van dj Tiësto. Dat was wat je noemt betekenisvol. Door hém was Garritsen muziek gaan maken toen hij hem zag draaien bij de Olympische Spelen in 2004. En hij was vijftien jaar toen diezelfde Tiësto ineens contact opnam over het nummer Torrent. Of hij die mocht tekenen op zijn label. Ja, wat zeg je dan, als middelbare scholier?

En er waren meer internationale prijzen: twee MTV Awards. Wat kan hij erop zeggen? Niets dan dat hij „super dankbaar is voor alle prijzen die hij heeft mogen krijgen”. Het is zo onwerkelijk, schatert hij. Het staat hem nog voor de geest hoe hij een zomer lang draaide in de disco van jongerencamping de Appelhof op Terschelling. „Weet je dat dat nog maar vier jaar terug is?”

Hij laat de vioolpartij horen die is ingespeeld door een strijkkwartet. Zachtjes zingt hij er even de melodie overheen. „Die violen, ik voel dat echt.

Maar dat de Popprijsjury zijn „oor voor melodie” noemde, heeft hij onthouden. „In mijn muziek zit in de melodie mijn handtekening.” Hij groeide op in een muzikale familie: zijn moeder (maag-, darm-, leverspecialist) speelt klassieke piano, zijn zus zingt en speelt piano en viool, en zijn vader (eigenaar van een veilingbedrijf gespecialiseerd in postzegels) speelt gitaar. Garritsen kwam al jong via algemene muzikale vorming terecht bij gitaar. Zeker acht jaar had hij les op de Spaanse gitaar en speelde hij vooral flamencomuziek, in duo en ensemble in een kring. De nagels aan zijn rechterhand werden er zoveel mogelijk voor gespaard. De liedjes die hij schreef, akkoordjes en melodietjes, nam hij laag over laag op met een programmaatje op de computer. „Het was het begin”, zegt hij. „Mijn muzikaal gehoor is erdoor ontwikkeld. Vervolgens werd ik gegrepen door de synthesizers en de beats.”

Gitaar

De gitaar is nog altijd een belangrijke basis voor het ontstaan van een nummer, vertelt hij. Neem zijn pophit In the Name of Love. Samen met zangeres Bebe Rexha debuteerde hij op de Amerikaanse televisie in The Tonight Show van Jimmy Fallon. Op gitaar – om te laten zien dat hij méér dan een deejay is. In Scared to Be Lonely, de nieuwe track met Dua Lipa, verwerkte hij nog meer akoestische instrumenten. Hij laat de vioolpartij horen die is ingespeeld door een strijkkwartet. Zachtjes zingt hij er even de melodie overheen. ‘Emotie’ zoekt hij. „Die violen, ik voel dat echt. Het maakt de bridge in dit nummer zo mooi. Het bouwt op naar een vette climax.”

Foto Tom Oxley

Dat is in een Garrix-productie een bijna voorspelbaar element: dan laat hij alles in de track even stilvallen. „Als dan die drop komt, met de synths natuurlijk, dan gaat-ie zo hard.” En zo is zijn hele show opgebouwd: van hoogtepunt naar hoogtepunt. Hij moet de aandacht niet laten verslappen, steeds weer voegt hij nieuwe elementen toe. Zijn team hoort aan de overgang en het intro wat hij gaat draaien en weet welke visuals daarbij horen. „Ik heb nooit een idee van wat ik op het podium zal gaan doen. Welk nummer komt, beslis ik ter plekke. Ik wil een verhaal vertellen en niet al mijn grote tracks meteen afvuren.”

Leeftijdslimiet

Over een paar maanden wordt Martijn Garritsen 21 jaar. Dan hoeft hij na zijn shows in Amerikaanse goksteden Las Vegas en Atlantic City niet meer om de leeftijdslimiet ijlings de clubs uit. Als hij nu draait in dit soort clubs, die in de casino’s zijn, komt hij bij zijn intro binnen en verlaat hij al bij het outtro de tent. Verder zal er weinig veranderen. Zakelijk zet hij zich tegenwoordig heel schrap, zich omringend met mensen die hij vertrouwt. Dat hij als jonge debutant destijds te snel tekende, een platencontract en managementcontract bij dezelfde partij, moet hij nog bezuren. Er komt nog een rechtszaak. „De taart werd wel erg slecht verdeeld.”

Alles draait om geld in de business, weet hij, en iedereen probeert te profiteren. „Ik heb er veel van geleerd. En mijn vader kijkt scherp mee. Ik heb nu zo’n goed team om mij heen, ik geloof erin, er wordt nu echt goed gekeken nu. Dat geeft mij vertrouwen. Op het podium kan ik het allemaal loslaten.”