Euthanasie

Levenscurator voor dementen

De artsen die via de paginagrote advertentie (9 februari, NRC) verklaren geen euthanasie bij dementerenden te willen plegen, ervaren pijnlijk de gevolgen van het ‘voorrecht’ dat hun door de wet-Borst van 2002 is gegeven: alleen zij zijn als beroepsgroep immers vrijgesteld van strafvervolging als zij artikel 294.2 van het Wetboek van Strafrecht overtreden, dat hulp bij zelfdoding verbiedt.

Het blijft natuurlijk merkwaardig dat hulp bij de niet-strafbare handeling van een suïcide(poging) wél strafbaar is.

De oudheid was wijzer. Maar omdat dementen per definitie geen wil kunnen uiten, staan artsen moreel machteloos, want ze weten niet of de alzheimerpatiënt nog achter de wilsverklaring van jaren her staat. Waarom hen die ‘kinds’ zijn niet behandelen als kinderen die als wilsonbekwaam onder de ouderlijke macht staan? Als ze onder curatele staan, heeft de curator nu al het recht te beslissen over medische handelingen.

Kan het geen uitweg zijn dat de curandus de volmacht aan zijn curator – liefst een vertrouwde verwant – geeft om in zijn geest te beslissen als hij een bepaald stadium van onttakeling heeft bereikt, zoals eigen kinderen niet meer herkennen?

, .
Klassiek historicus, publiceerde in 2015 Sterven in stijl. Leven met de dood in de klassieke oudheid.