Cultuur

Interview

Interview

Toen Rob Mes vier jaar geleden met pensioen ging, werd hij verbinder van vraag en aanbod op de arbeidsmarkt. „Het helpen zit een beetje in mijn genen.”

Foto’s David van Dam

Deze ‘cupido van LinkedIn’ helpt je aan een baan

Rob Mes

Met zijn ruim 22.000 connecties op LinkedIn verbindt de 66-jarige ex-ambtenaar vele sollicitanten en opdrachtgevers.

Rob Mes ontving 157 connectieverzoeken. Sinds gistermiddag. Dat lijkt absurd veel, zeker voor een gepensioneerde die op acht hoog in Vlaardingen woont met zijn vrouw, iPad en laptop. Maar wie op LinkedIn zit, het sociale netwerk voor werk en carrière met ruim 4 miljoen Nederlandse gebruikers, snapt waarom. Met zijn ruim 22 duizend connecties verbindt de 66-jarige ex-ambtenaar maandelijks namelijk meer dan vijfhonderd werkzoekenden en opdrachtgevers.

Mes doet dat door werkzoekenden te vragen om een kort visitekaartje te maken voor de gezochte baan. Vervolgens publiceert Mes dat op zijn pagina, zodat al zijn connecties deze presentatie kunnen zien en delen. „Dertigduizend views is heel normaal. Daar krijgen mensen aanbiedingen uit.”

Ook recruiters, tot de grootste bureaus aan toe, benaderen hem om geschikte kandidaten te vinden.

„Mensen vragen ook vaak: waarom word je zelf geen recruiter? Maar ik ben gepensioneerd, ik wil geen verplichtingen. Ik doe het gewoon gratis.”

Kijken, niet kopen

Dit vrijwilligerswerk vond hij na zijn pensionering zelf uit. De aanleiding ligt verder in het verleden: in 1989 werd hij bijna slachtoffer van een reorganisatie, terwijl hij voor een jong gezin moest zorgen. „Dat kon zo in elkaar lazeren.”

Toen Mes een kleine vier jaar geleden met pensioen ging, werd hij verbinder van vraag en aanbod op de arbeidsmarkt. „Ik heb geen geraniums, dus naar buiten kijken ging het niet worden. En het helpen zit ook een beetje in mijn genen.”

Mes toont zijn tientallen verkregen referenties op LinkedIn van mensen die dankzij hem aan het werk zijn gekomen. Bijvoorbeeld van de – voormalig werkloze – officemanager Jennifer Sanstra: „Nadat ik op het LinkedIn-profiel van Rob Mes in de spotlight mocht staan, werd ik bijna letterlijk omver geblazen door het aantal leuke aanbiedingen vanuit zijn enorme netwerk.”

Hij waarschuwt niettemin tegen te veel optimisme. „Ik vergelijk mijn werk met een reclamefolder. Jij hebt een koelkast nodig en krijgt een folder. Hee, verrek! Maar heb je geen koelkast nodig, dan gaat die folder zo de papierbak in. Want je mag dan wel dertigduizend views hebben, maar je moet kopers hebben, niet kijkers.”

Soms vinden mensen pas een half jaar later een baan, maar was hun connectie met Mes wel de eerste stap.

„Doordat mensen contact met me opnemen, werken ze hun profiel bij, volgen ze een workshop en gaan ze naar een netwerkbijeenkomst. Mij maakt het geen fluit uit hoe het lukt. Als iemand maar een baan krijgt.”

Vertel wie je bent

Schroom niet. Dat is het belangrijkste advies dat het digitale oliemannetje heeft voor werkzoekenden. „Ik raad altijd aan: vertel wie je bent, wat heb je een werkgever te bieden en wat jou onderscheidt van de anderen. Er zijn honderdduizenden mensen die ook werk zoeken.”

Volgens hem zijn vooral vijftigplussers bang om zichzelf te promoten. Hij verwijst deze mensen daarom naar zelfhulporganisaties als De Sociale Carrousel en De Broekriem, die hier gratis workshops over geven.

Ook jonge vrouwen met een migratie-achtergrond zijn vaak te bescheiden. „Die willen wel een tekstje schrijven, maar zonder foto of naam. Nu ben ik niet mijn broeders hoeder, dus als jij hiervoor kiest, dan zet ik dat erop. Maar zo val je niet op tussen de gigantische berg werkzoekenden.”

Mes ziet tussen het aanbod van werkzoekende vooral veel beroepen die verdwijnen door automatisering en robotisering. „Secretaresses bijvoorbeeld. 55 jaar, met mulo, en wil personal assistant van de ceo worden. Nou, forget it. Ik help ze wel, maar tegen beter weten in.”

Deze doelgroep raadt hij daarom met klem aan om zichzelf bij te scholen.

„Bazen willen best een secretaresse hebben, maar dan wel iemand die een Prezi-presentatie en een visitekaartje kan maken. Zo onderscheid je jezelf van die andere vijftigduizend secretaresses, pa’s en administratieve ondersteuners waar maar een beetje vraag naar is.”

Geen held

Een andere lastig te plaatsen groep zijn jongeren zonder ervaring. „Jonge IT’ers met hbo informatica zijn niet aan de bak te krijgen. Want ze moeten én in het team passen én drie jaar ervaring hebben. Die hoge eisen gaan bedrijven opbreken.”

Ondertussen is Mes dagelijks ruim drie uur kwijt aan zijn vrijwilligerswerk, en dat zeven dagen per week, vaak ook tijdens vakanties. Let hij even niet op, dan is het al snel vijf uur per dag. Zijn vrouw, op de achtergrond, beaamt dat. „Hij besteedt hier veel meer tijd aan dan hij denkt. Die drie uur, daar blijft het nooit bij.”

En wat krijgt hij ervoor terug? „Dank. Ik verdien er geen stuiver aan.” Omdat Mes een geboren helper is, hij voelt zich er goed bij.

„Stel, je redt iemand die verdrinkt. Denk je dan: ik ben geweldig? Nee, je hebt iemand gered! Ik ben ook geen held. Dat is iemand die met gevaar voor eigen leven een ander uit een brandende auto redt. Ik zit gewoon op wat knoppies te drukken.”