Column

Verbaal lynchen

Het ontslag van veiligheidsadviseur Michael Flynn heeft in ieder geval één gunstig bijeffect: het opnieuw opduiken van dat filmpje waarop hij afgelopen zomer het publiek tijdens de Republikeinse conventie ophitst tegen Hillary Clinton. Bekijk het even, het is de moeite waard.

Hier zien we demoniserende demagogie op z’n ergst. Spreker en publiek jutten elkaar op om een politieke tegenstander in een verbale lynchpartij te elimineren. „Wij hebben geen behoefte aan een roekeloze president die denkt dat ze boven de wet staat”, snerpt Flynn vanaf het podium.

Het publiek – veel vrouwen overigens – begint een aanzwellend „Lock her up”. Flynn knikt instemmend: „That’s right… lock her up… yeah that’s right… lock her up…

Hij constateert dat ze met haar e-mail verkeerd is omgegaan, het publiek roept opnieuw om opsluiting en hij zegt prijzend: „You guys are good, damn right, you’re exactly right… there’s nothing wrong with that.” En hij besluit met: „So, crooked Hillary, leave this race now!

Je zou denken dat zo’n man – een voormalige luitenant-generaal nota bene – zich met dit optreden definitief gediskwalificeerd had voor een prominente regeringsfunctie. Het tegendeel gebeurde: hij mocht Trumps belangrijkste veiligheidsadviseur worden. Het zou lachwekkend zijn als er niet zo weinig te lachen viel.

Het is volgens The Washington Post niet helemaal zeker waar dit ‘Lock her up’ is begonnen; men neemt aan op diezelfde conventie bij een optreden van Chris Christie, de gouverneur van New Jersey, die zijn toespraak steeds onderbrak met de vraag: „Is ze [Hillary Clinton] schuldig of niet schuldig?” „Schuldig!” donderde het publiek dan. Opeens steeg er gezang op, het was onduidelijk in welk vak het begon, gedelegeerden stonden op, schudden hun vuist en ook Christie knikte toen hij hoorde wat er steeds gezongen werd: „Lock her up! Lock her up!”

Trump zelf nam gretig de rest van deze treurige geschiedenis voor zijn rekening. Hij bedreigde tijdens een presidentieel debat Hillary met vervolging als hij aan de macht zou komen. Later, op een bijeenkomst in Florida, beloofde hij zijn publiek: „She has to go to jail.”

Toen hij president was, trok hij zijn voornemen in – zijn doel was bereikt, Hillary was genoeg beschadigd én uitgeschakeld. Tot zijn inauguratie aan toe was ze door zijn supporters met opsluiting bedreigd. Dat ze desondanks na afloop van die plechtigheid nog naar een hoofdzakelijk Republikeins lunch-onderonsje met Trump en zijn aanhang ging, blijft voor mij een raadselachtige vorm van zelfverloochening. Het applausje dat ze daar kreeg na wat valse complimenten van Trump, moet een kwelling zijn geweest.

Hoe zal ze naar de chaos in Washington kijken? Naar die rare ex-generaal die haar een schurk noemde en nu zelf de wet lijkt te hebben overtreden? Enig leedvermaak is haar van harte gegund, maar ik vermoed dat bitterheid zal overheersen. Toen ze destijds door Obama verslagen werd, was er nog de troost dat ze van een fatsoenlijk man had verloren, niet te vergelijken met de duisterlingen van nu.

Hoe moet ze de volgende vier, en mogelijk acht, jaar doorkomen? Als ik haar was, zou ik de tv en de kranten wegdoen en het verzameld werk van Tsjechov gaan (her)lezen. Elsschot mag ook.