Recensie

Kabbelend Elbow is melancholiek als altijd

Tegenover een gedachtenexperiment in Tunesië dat net iets weinig experiment oplevert, en een rimpelloze Elbow, staan deze week twee platen die de voldoende ontstijgen. David Fray speelt Chopin op een manier waar je naar kunt blijven luisteren, en Brass United is een kwintet waar al jarenlang op werd gewacht.

De nieuwe Elbow kabbelt. Het zevende album van de groep uit Bury, bij Manchester, werd in belangrijke mate geïnspireerd door de nieuwe liefde van zanger Guy Garvey. Volgens ‘Songschrijven voor Dummies’ zou dat dodelijk moeten zijn voor de inspiratie, maar Garvey’s poëtische ziel werd opgeschud tot romantische zinnen als „you’re my reason for breathing”. Dat hij melancholiek klinkt als ooit tevoren, is nu eenmaal zijn handelsmerk. Tel daarbij op dat drummer Richard Jupp de band heeft verlaten en zijn plek werd opgevuld met loops en samples van vallende houtblokken, en we komen uit bij Elbow’s rustigste album ooit. De koorzang in ‘Firebrand & Angels’ en het orkest in het acht minuten lange titelnummer dragen bij aan muziek die prettig voortkabbelt, zonder een rimpel in een vijver vol zoete bespiegeling.