Albumoverzicht: Elbow kabbelt, naar David Fray kun je eeuwig blijven luisteren

Een gedachte-experiment in Tunesië levert net iets weinig experiment op. Brass United is een kwintet waar al jarenlang op werd gewacht.

  • ●●●●●

    Elbow: Little Fictions

    Little Fictions Pop: De nieuwe Elbow kabbelt. Het zevende album van de groep uit Bury, bij Manchester, werd in belangrijke mate geïnspireerd door de nieuwe liefde van zanger Guy Garvey. Volgens ‘Songschrijven voor Dummies’ zou dat dodelijk moeten zijn voor de inspiratie, maar Garvey’s poëtische ziel werd opgeschud tot romantische zinnen als „you’re my reason for breathing”.

    Dat hij melancholiek klinkt als ooit tevoren, is nu eenmaal zijn handelsmerk. Tel daarbij op dat drummer Richard Jupp de band heeft verlaten en zijn plek werd opgevuld met loops en samples van vallende houtblokken, en we komen uit bij Elbow’s rustigste album ooit. De koorzang in ‘Firebrand & Angels’ en het orkest in het acht minuten lange titelnummer dragen bij aan muziek die prettig voortkabbelt, zonder een rimpel in een vijver vol zoete bespiegeling. Jan Vollaard

  • ●●●●

    David Fray: Chopin

    Chopin Klassiek: De muziek van Chopin heeft een vluchtige natuur, vindt pianist David Fray, „als woorden die je in het strand schrijft en waarvan je weet dat de zee ze weer zal uitwissen”. Dat doet denken aan een gedicht van Gerard van Klinkenberg: „Wie had gelijk? Christus schreef in het zand, / maar Mozes beitelde zijn wet in steen. / De zwakken nemen steeds het woord ter hand, / de sterken leven bij de geest alleen.”

    Regels die dikwijls ook opgaan voor discussies over muziek-interpretatie. Zijn de noten wet of leidraad? Fray staat altijd garant voor een eigenzinnige visie op een componist. Na zijn weergaloze Schubert-album buigt de Franse pianist zich nu over Chopin. Hij benadrukt diens liefde voor het Italiaanse belcanto, met zanglijnen waar je voor je gevoel eeuwig naar kunt blijven luisteren. Joost Galema

  • ●●●●

    Brass United: Pitch Black

    Pitch Black Klassiek: Vijf bevriende koperblazers uit internationale toporkesten droomden al jaren van een gezamenlijk kwintet. Nu ligt er eindelijk een debuut, en dat schiet meteen in de roos. Het repertoire is divers en verrassend, het superieure spelplezier spat ervan af. Neem de ‘Pulcinella Suite 2.0’. Vernoemd naar het beroemde werk van Stravinsky, van wie geen noot gespeeld wordt.

    In plaats daarvan grasduinde arrangeur Steven Verhelst door de muziekgeschiedenis, en creëerde een parallelle collage van Pergolesi-fragmenten. Van de barok struikel je een hortende muziekceremonie van Luciano Berio binnen (‘Call’), gevolgd door een fantasievol bewerkte selectie uit Albéniz’ opzwepende ‘Suite Española’. Het titelstuk van JacobTV is weer heel andere koek (swingende avant-pop gebaseerd op een sample van Chet Baker), en dan is er ook nog muziek van MacMillan en Bartók. Vrolijkstemmend goed allemaal. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Bargou 08: Targ

    Targ Wereld: Wat zou er gebeurd zijn als jaren geleden een vliegtuig vol Moog-synthesizers in de Bargou-vallei van Tunesië was neergestort? Die vraag hield producer en toetsenist Sofyann Ben Youssef bezig toen hij werkte aan Targ, een album waarop hij met zijn band de muziek van de geïsoleerde regio onderzoekt. In zijn gedachte-experiment blijken de valleibewoners niet bijzonder experimenteel.

    Je kunt een Moog rare dingen laten doen, maar Youssef gebruikt de synthesizer slechts om af en toe een bas aan te dikken en subtiele accenten toe te voegen. Targ geeft vooral blijk van de deels Berberse, deels Arabische muziektraditie die vol trance-opwekkende ritmes en mystieke fluiten zit. Het gebrek aan durf wordt goed gemaakt door de bijzondere stem van zanger Yahyaoui, die de liedjes van ouderen en traditionele muzikanten uit zijn geboorteregio verzamelde. Te hopen is dat Targ een aanzet is tot meer experiment. Leendert van der Valk