Column

Meneer Van Winkel wordt wakker

Jan Kuitenbrouwer

- Zo, meneer Van Winkel, goedemorgen! Hoe voelt u zich?

- Eh… tja, prima eigenlijk.

- Tweehonderdzestien dagen, meneer Van Winkel!

- Huh?

- Heeft u in een coma gelegen!

- Echt waar!?

- Twee-honderd-zes-tien dagen!

- Ik begrijp er niks van.

- Kunt u zich nog iets herinneren van het ongeluk?

- Ongeluk? Nee.

- U wilde een nieuwe lamp indraaien in de keuken. En toen bent u gevallen, en u kwam heel ongelukkig terecht!

- O ja?

- Kunt u zich überhaupt iets herinneren van de afgelopen periode? U zat rechtop, met uw ogen open, maar wij kregen geen contact.

- Ik weet het niet. Ik was in een rare, nare wereld.

- Wat voor een wereld, meneer Van Winkel?

- We hadden een nieuwe president, iemand van de televisie, een quizmaster of zoiets. Hij had vreemd haar, alsof er een geblondeerde vos op z’n kop zat, en hij liep als een circusbeer. En hij riep de hele tijd: „Grijp ze bij hun kut! Kus ze op de mond en grijp ze bij hun kut!!!”

- Zozo…

- Ja, krankzinnig! Haast niemand kwam naar zijn inauguratie, maar hij zéi dat het de drukst bezochte inauguratie uit de wereldgeschiedenis was. Daar moest iedereen enorm om lachen en toen ging zijn woordvoerder heel hard schreeuwen en journalisten omver duwen met zijn lessenaar. Compleet crazy!

- Zeg dat wel! Maar gaat u verder.

- En hij zei dat hij een muur ging bouwen tussen Amerika en Mexico en dat hij oorlog met China verwachtte en dat hij de beste maatjes was met Poetin, maar dat was omdat Poetin plassekstapes van hem heeft. En over een senator die niet deed wat hij wilde zei hij: „let’s destroy his career”. Het leek wel een coproductie van Luis Buñuel en Francis Ford Coppola.

- Dat zegt mij niets, vrees ik.

- Een surrealistische gangsterfilm! Hij was ook de hele tijd decreten aan het tekenen, het één na het andere. En als hij klaar was hield hij ze op voor de camera’s, en soms wás het helemaal geen decreet, dan had hij alleen maar een augurk getekend of een vliegtuig of een bever. Totaal bizar.

- Momentje, meneer Van Winkel. Eh, zuster, heeft al die tijd dat meneer Van Winkel hier lag, de televisie aan gestaan?

- Ja dokter, dat is de procedure bij comapatiënten. Hoe meer prikkels hoe beter.

- Dank. Gaat u verder, meneer Van Winkel.

- O ja, en hij had nog een andere woordvoerder, een vrouw met stroblond haar en een gezicht als een babykrokodil, en tijdens officiële bekendmakingen, vanuit het Witte Huis, maakte zij reclame voor de luxe lederwaren van zijn dochter, Irania of zoiets. Go buy her stuff, it’s great!, riep ze. Zó weird allemaal. Dus ik denk op een gegeven moment: wat is er eigenlijk met Obama gebeurd? Nou, wat denkt u?

- Nou?

- Die wordt gevangen gehouden op een geheim tropisch eiland, door een blanke industrieel die hem de hele tijd probeert te wurgen!

- Ja, dat is inderdaad nogal…

- Wat denkt u dokter, die bizarre fantasieën, zou dat door het ongeluk zijn? Persoonlijkheidsverandering door hersenletsel, dat lees je wel eens.

- Tja, meneer Van Winkel, ik denk dat wij nog even verder moeten praten, maar ik moet nu eerst een telefoontje doen, de zuster geeft u nog even wat extra sedatie, en dan ben ik over een half uurtje weer terug, oké?

- Oké. Dokter, komt het wel weer goed met me?

- Wij gaan ons best doen, meneer Van Winkel, maar ik kan niks beloven.

Jan Kuitenbrouwer is columnist en directeur van Kuitenbrouwer Woorden Die Werken.