Column

Met mijn dochter naar de boekhandel

Ik was voor het eerst een weekeinde alleen met mijn dochter (1). Toen we waren uitgespeeld opperde ik om samen naar de kwaliteitsboekhandel in de buurt te gaan om er naar de stapels van de verhalenbundel die haar vader en moeder over haar geschreven hadden te gaan kijken. Kon papa meteen zien of het loonde om je gezin publicitair te laten uitwonen.

We wandelden stapje-voor-stapje door de sneeuw, aten worst bij de slager en ik legde haar uit dat het welliswaar zielig was om naar je eigen boek te gaan kijken in de boekhandel, maar dat het ook wel eens mee kon vallen als we maar niet werden herkend.

Bij de boekhandel lag ons boek alvast niet in de etalage, een tegenvaller. We gingen hand in hand naar binnen. We deden twee rondjes in haar tempo, langzaam genoeg om te zien dat ons boek er helemaal niet lag.

We wilden ons alweer anoniem uit de voeten maken toen we een schrijver uit de buurt tegen kwamen wiens boek al meer dan een jaar prominent op de toonbank lag tussen de boeken van andere schrijvers uit de buurt. Het was hem opgevallen dat hij ons boek daar niet had gezien.

Gelukkig begon de dochter even verderop aan het tafeltje met ‘aanraders’ waarop het winkelpersoneel met post-it-stickertjes iets wervends had geplakt. Ze trok de stickertjes eraf. Op welk boek hoorde de aanbeveling ‘Het boek is een combinatie van herinneringen aan haar tijd in Londen en natuurbeschrijvingen’? Ik plakte maar wat terug, daarna was er ook nog een schoentje kwijt.

Terwijl ik er kansloos bij lag, met een hand graaiend onder een kast, werd ik herkend door een vrouw.

Ze was geen fan.

Ik wilde de boekhandel nu dan toch echt stilletjes verlaten, maar daar dacht de dochter anders over. Ze wilde voor de kast ‘geschiedenis’ languit op de smerige vloer liggen. Het was dat, of keihard schreeuwen. Ik sleepte haar zo anoniem mogelijk naar buiten. De rest van de middag samengevat: we waren erg blij met de gratis ballon bij Gall & Gall.

Een dag later belde de boekhandel. Ze hadden mijn telefoonnummer achterhaald via die andere schrijver uit de buurt die wel op de toonbank lag. Ze hadden vaak schrijvers over de vloer die het liefst anoniem naar hun boek zochten. Ze deden heel erg hun best om ze dan niet te herkennen. Het goede nieuws was: ze hadden een kinderschoentje gevonden.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcoloumn met Ellen Deckwitz.