Aanvoeren

Kort verhaal

De gids bleek een iel meisje van nog geen dertig dat een gespannen indruk maakte, en Marga zag alle mannen zich, met de buik vooruit, afvragen of ze de jungle wel aankon. Haar eigen Cor deed dat zelfs hardop. De tocht stond omschreven als moeilijk, en zelfs als gevaarlijk (wanneer je niet wist wat je deed), maar zeer de moeite waard.

De groep bestond uit gepensioneerden, en een knappe vrouw van een jaar of veertig, die in haar eentje was en een frivool wit bloesje droeg. Marga zelf had in haar maat slechts een brandweerrode afritsbroek kunnen vinden die ze alleen met veel moeite dicht kreeg.

We zijn compleet, zei de gids zacht, en iedereen volgde haar naar de bus. De airconditioning bleek kapot, zodat iedereen al helemaal plakte toen de tocht nog moest beginnen. Maar niemand klaagde.

Dat veranderde toen ze na een uur lopen een moment stilstonden op een plek waar het pad zich splitste en de gids even in dubio leek over de te volgen route. Ze koos het pad dat omhoog ging en al snel was er nog nauwelijks iets van een pad te zien. Ze kregen voortdurend bladeren in het gezicht gezwiept, en er waren miljarden kleine steekmugjes die joegen op elk stukje blote huid.

„Gaan we wel goed?” zei Cor hijgend. Hij slikte bloeddrukremmers, en maakte zich grote zorgen om de werking daarvan bij deze temperatuur, waar je bloed zo’n beetje begon te koken. „Vast wel”, zei Marga, al had ze ook zo haar twijfels. Ze liep puffend achter de jonge vrouw, wier witte topje ondanks de hitte en de dichte begroeiing nog steeds smetteloos was.

Intussen zagen ze de mooiste planten, sommigen stonden ook bij hen thuis op de vensterbank, maar hier groeiden ze in het wild. Iemand klaagde dat er telkens geen tijd was om ergens een foto van te nemen, een ander ontving een sms’je van zijn zoon, maar had nergens bereik om hem terug te bellen. De vrouw in het wit spoot elke vijf minuten met een antimuggenspray in haar hals.

„Dit noem ik geen pad meer”, zei Cor plotseling met luide stem. Als niemand het zei, zei hij het maar. Zijn hoofd zag vuurrood. „We hadden die andere kant op moeten gaan.” „Toe”, zei Marga beschaamd, maar een stel anderen waren het meteen met hem eens. De gids werd op de hoogte gebracht. Ze kon niets anders doen dan zich aansluiten bij de groep, die nu werd aangevoerd door Cor, geassisteerd door de vrouw in het wit, die, aangezien ze weer bergafwaarts gingen, bijna huppelde.

Dit was de laatste aflevering van X&Y van , met illustratie van .