Hij wilde altijd alles uit het leven halen

Diederik Wijffels (1983-2017), gangmaker op zijn werk, in het sporten en in de kroeg, kon niet wachten om vader te worden.

Skiën deed hij het liefst zo vaak en zo veel mogelijk. De plannen voor de tocht die Diederik Wijffels dit jaar samen met een vriend ging maken bij Lech-Zürs, in de Oostenrijkse deelstaat Voralrberg, waren al een jaar van tevoren gesmeed. De trip was zorgvuldig voorbereid. Ze hadden het juiste materiaal, de gids had jaren ervaring. Het kon niet voorkomen dat Diederik op 16 januari om het leven kwam toen hij door een lawine werd bedolven.

Een filmpje, een jaar eerder opgenomen tijdens wintersport met zijn vriendin en familie, geeft een goed beeld van hoe Diederik was. „Hallo oma! Een hele dikke warme knuffel en een wintergroet!” Diederik straalt, de camera gaat rond. Het gezelschap zwaait, op de achtergrond klinkt après-skimuziek. „Hij was een gangmaker”, zegt zijn vader Guust Wijffels. „Op zijn werk, in de kroeg en in het sporten. Hij was er altijd bij, altijd onderdeel van de gezelligheid. En meestal degene die het organiseerde.”

Diederik groeide op in Tilburg. Als jongetje was hij nieuwsgierig en geïnteresseerd in techniek. Kijken hoe iets in elkaar zat en of het ook uit elkaar kon. Toen het gezin internet kreeg, bouwde hij een website over ruimtevaart. Op de middelbare school raakte hij bevriend met Jelle Schaaf. „Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, maar we vonden elkaar al gauw in het gezellig zeiken. Samen konden we het hele leven op de hak nemen. Niet zuur of chagrijnig, maar vrolijk cynisch.”

In Amsterdam, waar hij geneeskunde ging studeren, werd Diederik lid van het studentencorps. Het dispuut waar hij terecht kwam, is bijna honderd jaar geleden opgericht door zijn overgrootvader. „Died was niet de stoerste jongen met de meeste praatjes, maar hij paste er zeker tussen”, zegt zijn broer Christophe. Als lid van de Senaat bestuurde hij een jaar lang de vereniging. „Hij had er de energie voor. En hij vond het best mooi om de voorman te zijn.”

In het ziekenhuis ontmoette hij drie jaar geleden de liefde van zijn leven. Inge was net als hij in opleiding tot radioloog. Ze zagen elkaar voor het eerst bij de interventiekamers, waar medische behandelingen plaatsvinden. „Ik was eigenlijk op zoek naar een collega, toen hij opeens met een grote glimlach voor me stond.” Toen haar relatie een jaar later uitging, duurde het niet lang voordat Diederik toenadering zocht, vertelt ze. „Als ik met mijn vriendinnen in de kroeg stond, kwam hij daar gewoon heen. Daar was ik erg van gecharmeerd.”

In april zou hij vader worden. De afgelopen maanden ontwikkelde hij, merkte zijn familie, een bovengemiddelde interesse in boxkleden en spuugdoekjes. Zijn vriend Jelle, vader van een zoontje van 1, belde hij regelmatig met vragen. Jelle: „Al voordat Inge zwanger werd, maakte Died er geen geheim van dat hij erg uitkeek naar het vaderschap. Hij was een natuurtalent met kinderen.” Om ze alvast te laten kennismaken met het feestvieren, nam hij de dochtertjes van zijn oudere zus Stefanie ieder jaar mee naar de carnavalsoptocht.

De zorgvuldigheid waarmee Diederik zich op het vaderschap voorbereidde, was tekenend: hij wilde alles altijd zo goed mogelijk doen. Ook zijn werk als interventieradioloog. „We liepen allebei weleens tegen de inefficiëntie van de zorg aan, hij had altijd wel ideeën hoe het beter kon”, zegt zijn vriendin Inge. Hard werken, weinig zeuren. „Nooit klagen als hij werd opgeroepen en naar het ziekenhuis moest, al was het midden in de nacht.”

Toch mocht het werk niet boven alles gaan. Sport – marathons, triatlons, kitesurfen – en vrienden waren minstens even belangrijk. Lowlands, carnaval in Tilburg en de concerten van Guus Meeuwis in het Philips Stadion waren ijkpunten in het jaar.

De dood van zijn moeder, die in 1995 overleed aan de ziekte MS, is bepalend geweest voor die levenshouding, zeggen zijn vrienden en familie. Inge: „Hij wilde niet te veel tijd verspillen aan voor hem onbelangrijke dingen. Boodschappen doen bijvoorbeeld, dat moest gewoon snel en efficiënt. Hij was elke dag de wereld aan het ontdekken.” Hij wilde daarin niet afgeremd worden door wat er vroeger gebeurd was, zegt zijn broer Christophe. „Een paar maanden geleden nog zei hij tegen me: Chris, het leven is echt veel te kort om er niet alles van te maken.” Inge: „Maar dat het zo letterlijk zou worden, had hij natuurlijk nooit gedacht.”