Zelfs de durfallen van de afdaling moeten op deze piste even slikken

Dit weekeinde zijn in St. Moritz de afdalingen. Die bij de mannen begint uiterst spectaculair. Dankzij de Picasso van de afdaling.

De Zwitserse Wendy Holdener onderweg tijdens de slalom in St. Moritz. Vassil Donev/EPA

Zo bijzonder als in St Moritz is het nergens. Als de skiërs bovenop de berg Corviglia de lift verlaten, wacht hen nog een stalen trap van 198 treden naar het starthuis voor de afdaling. Ski’s op de schouder en klimmen, een alternatief is er niet. Eenmaal gearriveerd op het speciale platform wacht de skiërs een tweede schok: de start. De eerste passage gaat vrijwel loodrecht naar beneden, door piste-ontwerper Bernhard Russi sardonisch ‘Vrije Val’ gedoopt.

Zo ziet de piste in St. Moritz eruit, tijdens de training:

Russi (68) heeft daarmee niet overdreven. De skiërs beginnen zaterdag hun afdaling bij de 44ste WK bijna met een vrije val. Nergens zijn de eerste meters steiler dan in St. Moritz. Binnen vier seconden is een snelheid van 100 kilometer per uur bereikt, drie tellen later opgevoerd tot 130. Zelfs de durfallen van de afdaling zijn dan niet vrij van angsten. Dominik Paris, tweevoudige winnaar van de gevaarlijkste afdaling in Kitzbühel, zei tegen de Duitse krant Süddeutsche Zeitung dat hij het bij zijn kennismaking met de Corviglia benauwd kreeg: „Dat was even slikken.”

De Picasso van de afdaling

Ideetje van Russi, dat onorthodoxe startplatform. De man die door zijn wereldtitel in 1970 en twee jaar later zijn olympisch goud in Sapporo een Zwitserse volksheld werd, werd getriggerd in 1974 tijdens de WK in St. Moritz. Als liefhebber van gecalculeerd risico vond hij de piste destijds maar suf. Evenals veel andere afdalingen trouwens, wat hem na zijn carrière deed besluiten piste-ontwerper te worden. Russi werd een expert die tegenwoordig overal wordt gevraagd. Sinds de Winterspelen van 1988 in Calgary zijn alle olympische pistes door hem ontworpen.

Dat kan een paar cent kosten, want de ‘Picasso van de afdaling’, zoals Russis bijnaam luidt, gaat ver in zijn creativiteit. De aanlegkosten van het startplatform op de Corviglia in St. Moritz bedroegen, inclusief een naastgelegen landingsplaats voor helikopters, 3,7 miljoen euro. Daarbij zijn andere aanpassingen van de piste, zoals een sprong kort voor de finish, niet eens meegerekend.

Afgelopen week ging het op de piste van Russi gruwelijk fout tijdens de Super-G, met Olivier Jenot:

Reliëf in de afdaling

Voor de WK van 1989 in Vail liet Russi een half pipe in de piste verwerken om de eendimensionale afdaling enig reliëf te geven. Die speciale doorgang heet de Rattle Snake Alley vanwege het ratelende geluid tijdens de passage. De organisator in Vail wilde de beste piste ter wereld, waarop Russi riposteerde: ‘Dan is het wachten op een aardbeving.’

Zo’n natuurlijke ingreep is volgens Russi ook nodig om de olympische afdaling, volgend jaar in Pyeongchang, spannend te maken. Het valt zwaar een piste uit te zetten op een top van 1.370 meter hoog waar de finish minimaal 800 meter lager moet liggen. Extra hindernis volgens Russi: dat Koreanen een skipiste als een snelweg zien. Hij kwam eruit, al kostte het hem veel inspanningen en dertig vluchten naar Zuid-Korea.