Commentaar

Taser is te controversieel wapen voor algemene inzet

Geveld worden door een stroomstoot uit een elektrisch taserwapen van de politie – dat staat over enige tijd een aantal landgenoten te wachten. En dat moet een zeer akelige ervaring zijn, te oordelen naar de brul van pijn die een moedige agent uitstootte die zich liet blootstellen aan dit nieuwe geweldsmiddel. De Nationale Politie is een proef begonnen die kennelijk moet leiden tot de uitbreiding met dit wapen van de standaarduitrusting van de basispolitiezorg. Althans de komende periode worden drie basisteams, in Zwolle, Amersfoort en Rotterdam, ermee uitgerust en erin getraind. De test moet bewijzen of het in de dagelijkse politiepraktijk een nuttige aanvulling is op het vuurwapen, de wapenstok, de pepperspray, de handboeien en het ‘gewone’ fysieke geweld dat de politie mag toepassen. En het moet kennelijk een antwoord vormen op het toegenomen geweld, niet alleen tussen burgers onderling, maar ook tegen de politie.

In de mogelijke toevoeging van de zogeheten ‘taser’ aan de basispolitiezorg schuilt ook meteen de grote betekenis van deze stap. De taser is al in gebruik bij de gespecialiseerde, zwaar bewapende arrestatieteams. Is het oproepen van zo’n team een vorm van ‘opschalen’, de brede invoering van de taser is het omgekeerde – dat is juist het verlagen van de drempel naar geweld. En zal dus ook leiden tot sneller inzetten, waar dan fouten mee zullen worden gemaakt. Een taser is dus een uitbreiding en daarmee een escalatie van politiegeweld. Het past bij het recent ingevoerde uniform met combat-uitstraling. En juist niet bij de maatschappelijk geëngageerde wijkagent die in de ‘haarvaten’ van buurt en stad leeft.

Daarbij gaat het om een controversieel wapen. De politie noemt de risico’s „zeer gering”, maar in het buitenland zijn honderden sterfgevallen bekend die mede aan de taser worden geweten. De elektroshock grijpt het centrale zenuwsysteem aan, veroorzaakt een pijngolf en tijdelijke verlamming. Door de politie liefjes ‘handelingsonbekwaamheid’ genoemd, alsof een ‘neergetaserde’ persoon vergelijkbaar is met een minderjarige die zonder toestemming van zijn ouders een fiets wil kopen. Die verlamming is riskant voor hartpatiënten en zwangere vrouwen. Nog vorig jaar is vanwege de hoge aanschaf- en opleidingskosten, ook om de gezondheidsrisico’s van brede invoering van de taser afgezien. Is dat nu opeens anders geworden? Het Comité voor de preventie van marteling is verklaard tegenstander van het wapen. Nu zet het kabinet aan de vooravond van de verkiezingen een grote stap naar een zwaardere bewapening voor de basispolitie met een controversieel wapen waarover al jaren wordt gesteggeld. Dat is, zacht gezegd, opmerkelijk.