Ballet met briefje

Nooit eerder werd ik zo goed ontvangen in een bioscoop. Een glaasje prosecco en een amuse vooraf, weer een glaasje en een kop koffie in de pauze. Waar hadden we het aan te danken? Aan de balletvoorstelling Woolf Works van The Royal Ballet die woensdagavond in 864 bioscopen in 25 landen live te zien was. Ik koos voor de meest nabije: De Filmhallen, een bioscoop in Amsterdam-West.

Ik was nog niet naar zo’n ballet- of operavoorstelling in de bioscoop geweest. Een gemiste kans, vonden mensen die het goed met me voorhebben; voor 25 euro per kaartje kon ik een onvergetelijke ervaring opdoen.

Uit een folder van The Royal Opera House in Londen, waarvan The Royal Ballet een vaste bespeler is, selecteerde ik Woolf Works omdat het op het oeuvre van Virginia Woolf gebaseerd was, én omdat er een intrigerende foto bij stond van een danseres van middelbare leeftijd die droevig op een veel jongere danser leunde.

The Royal Ballet is een van de belangrijkste balletgezelschappen ter wereld en die danseres, Alessandra Ferri (nu 53!), een Italiaanse prima ballerina, was er al in de jaren tachtig actief. Ze beëindigde in 2007 haar internationale carrière, maar vierde in 2013 een glorieuze comeback. Ik doe nu net of ik er verstand van heb, maar dat is niet zo. Op balletgebied ben ik een volstrekte leek; ik heb altijd veel ontzag voor de dansers gehad, maar hun kunst associeerde ik met enige saaiheid. Is daar sinds woensdag verandering in gekomen? Niet helemaal, vrees ik.

Woolf Works is op drie boeken (in deze volgorde: Mrs. Dalloway, Orlando en The Waves) van Virginia Woolf gebaseerd. De voorstelling begon interessant, maar zakte weg in een onbegrijpelijke, razend drukke tweede acte waarna de aangrijpende derde acte – eindigend met de zelfmoord van Woolf - veel goed maakte.

In de bioscoop was alles uitstekend te volgen, maar je blijft een bioscoopganger die de zinderende sfeer in de Londense zaal wel vermoedt, maar niet zelf ervaart. Toch moet het voor de liefhebbers van ballet en opera een uitgelezen kans zijn om met zoveel internationale kwaliteit in aanraking te komen.

Zelf was ik nog het meest onder de indruk van het zelfmoordbriefje van Virginia Woolf aan haar man Leonard dat werd voorgelezen.

Dearest, I feel certain that I am going mad again. I feel we can’t go through another of those terrible times. And I shan’t recover this time. I begin to hear voices, and I can’t concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You have given me the greatest possible happiness. You have been in every way all that anyone could be. I don’t think two people could have been happpier ’til this terrible disease came. I can’t fight any longer. I know that I am spoiling your life, that without me you could work. And you will I know. You see I can’t even write this properly. I can’t read. What I want to say is I owe all the happiness of my life to you. You have been entirely patient with me and incredibly good. I want to say that – everybody knows it. If anybody could have saved me it would have been you. Everything has gone from me but the certainty of your goodness. I can’t go on spoiling your life any longer. I don’t think two people could have been happier than we have been. V.