Recensie

Vijftig smaken flauwe vanille

Dit deel in de seksuele odysee van Grey en Steele is vijftig smaken vanille. Qua opwinding is de angel er na tien minuten uit. ●

Anastasia Steele (Dakota Johnson) heeft de strijd der seksen gewonnen in Fifty Shades Darker.

Kim Basinger is ingehuurd voor Fifty Shades Darker, deel twee in de filmreeks naar de erotische bestsellers van E.L. James. Als Elena Lincoln, de cougar die miljardair Christian Grey ooit tot seksslaaf maakte en nu het huwelijk met Anastasia Steele saboteert. Vergeefs. „Jij leerde me neuken, zij leerde me liefhebben”, koert Grey.

Pardon? Jawel, dit deel in de seksuele odysee van Grey en Steele is vijftig smaken vanille. De kinky maskertjes van de advertenties? Die draagt men op een bal van de schoonouders. Qua opwinding is de angel er na tien minuten uit, als Grey belooft voortaan lief te zijn. Wel bijt Steele soms peinzend op de onderlip: zal dat de getemde sadist op termijn bevredigen? Ons niet: Fifty Shades Darker is een verbijsterend brave en futloze film over een liefdeskoppel wier amoureuze inspanningen zich net zo mechanisch ontrollen als de plot van deze absurde komedie.

Met de casting van Kim Basinger erkent Fifty Shades zijn schatplichtigheid aan erotische wereldhit 9 1/2 Weeks uit 1986, zelf weer een pulpversie van Last Tango in Paris (1972): alles heeft een stamboom. De mysterieuze, emotioneel onbereikbare rijkaard John Gray (Mickey Rourke) sleepte Kim Basinger indertijd mee in een zinderend spel van seksuele dominantie. Tot hij over al haar grenzen denderde; toen hij zich daarna alsnog kwetsbaar opstelde, was het te laat. Net als Fifty Shades of Grey dus, dat een scène zelfs direct uit 9 1/2 Weeks stal: Anastasia Steele die ontdekt dat in de klerenkast van Christian Grey louter identieke grijze pakken hangen. Die staan uiteraard voor het pantser waaruit zij hem moet bevrijden. Al pretendeert Steele zijn seksslavin te worden, met contract, regels en straffen, ze is uit op een erotische transactie. Haar lichaam tegen zijn ziel.

Stampte in de finale van Fifty Shade of Grey ex-maagd Steele nog boos en met rode bips zijn penthouse uit, nu capituleert de miljardair direct, belooft vanille en deelt sidderend zijn jeugdtrauma’s. Daarmee is alle erotische spanning van tafel: oester gekraakt, transactie voltooid. De rest van de film roept Steele de sullige Grey continu op het matje of leest hem de les. En verliep hun glossy seks al zonder zweet, speeksel of sperma, nu is ook de passie weg. Alleen op initiatief van Anastasia komt er nog een halfslachtig uitstapje naar de Rode Kamer, met de stoute zweepjes en tepelklemmen.

Dus moeten externe obstakels voor spanning zorgen, zoals macho-uitgever Jack – Jekyll? – Hyde, gewezen dominatrix Jelena en labiele seksslavin Leila. Zij staan als narratieve meubelstukken het koppel een scène of wat in de weg, zoals er ook opeens een helikopterincident is. Men lijkt dit voor een scenario aan te zien.

Verbazingwekkend hoe Fifty Shades Darker wordt afgeraffeld: ogenschijnlijk heeft niemand er echt zin in nadat deel één in een loopgravenoorlog tussen regisseur Sam Taylor-Jones en schrijver E.L. James was ontaard. De regisseur zag na dit „ongelofelijk pijnlijk proces” af van dit vervolg, de met haar bevriende acteurs lijken nu op de automatische piloot hun contract uit te dienen. Net als regisseur James Foley. Een geestdodende, steriele ervaring, Fifty Shades Darker, en dan moet in deel drie het huwelijk en kindergeluk nog komen. De dames op ladies night adviseer ik een zakflacon sterke drank mee te nemen: op één fluitje prosecco trek je dit niet.