Recensie

Tedere boksfilm

In zijn debuutfilm The Happiest Day doet de Finse regisseur Juho Kuosmanen gewoon het tegenovergestelde van wat in een boksfilm kan worden verwacht. ●●●●●

Zo eenvoudig kan het zijn. In zijn debuutfilm The Happiest Day in the Life of Olli Mäki doet de Finse regisseur Juho Kuosmanen gewoon het tegenovergestelde van wat in een boksfilm kan worden verwacht. Zijn held Olli Mäki (Jarkko Lahti) vindt winnen níét het allerbelangrijkste dat er is, hij zet níét alles opzij voor zijn sport, zijn verhaal leidt níét onvermijdelijk naar dat ene, uitputtende gevecht als climax. Resultaat is een hartveroverende, weldadige, verfrissende film. Je merkt pas hoe drukkend alle voortdurend recyclede clichés zijn, als een filmmaker ze een keer opzij schuift.

Kuosmanen baseerde zijn film dan ook niet op de – vooral Amerikaanse – voorbeelden van het genre, maar op de werkelijkheid. In 1962 vond in Helsinki een gevecht om de wereldtitel vedergewicht plaats tussen de Finse bokser Mäki en Amerikaaan Davey Moore. Met die wedstrijd kwam ook de amerikanisering naar Finland – hoe eerder, hoe beter, als het aan manager Elis Ask (Eero Milonoff) ligt, die grote dromen heeft. Maar voorlopig is het leven in Finland nog naoorlogs karig en moet de manager zijn bokser op de kinderkamer van zijn flat onderbrengen.

Olli Mäki is een bescheiden bakker uit een kleine stad. Hij is net verliefd geworden op een meisje uit zijn dorp, Raija (Oona Airola), en zij houdt hem minstens zo bezig als zijn aankomende titelgevecht. The Happiest Day is ook een innemend en overtuigend liefdesverhaal. Kuosmanen speelt heel slim met de afstand tussen droom en werkelijkheid, op een scharnierpunt tussen traditie en moderniteit in Finland (en Europa). De eerste luxe-artikelen komen in het bereik van consumenten, maar de soberheid is nog niet voorbij. Regisseur Kuosmanen is te jong om het zelf te hebben meegemaakt, al zou je na het zien van de film durven zweren van wel.