Recensie

Recycling zonder mysterie of suspense

Na een vrij sterk eerste uur met een bewonderenswaardig kalme, klassieke cameravoering en sterke suspense-opbouw gaat het in het laatste half uur mis. ●●

Bonnie Morgan als Samara in Rings Foto Paramount Pictures

Er schijnen weer video-avondjes gehouden te worden door jongeren met een nostalgie naar een analoge cultuur die zij nooit meemaakten. Precies om die reden koopt biologieprofessor Gabriel (Johnny Galecki, Leonard in The Big Bang Theory) op een rommelmarkt een oude videorecorder. Eenmaal aangesloten blijkt er nog een oude videoband in te zitten. Fans van de originele Japanse Ringu (1998), die in Amerika zowaar een verdienstelijke remake kreeg, zullen ogenblikkelijk de vervloekte video herkennen die Gabriel gebiologeerd bekijkt, waarna de telefoon gaat en een grafstem ‘zeven dagen’ fluistert; zijn einde is gekomen.

Het is precies hetzelfde filmpje dat in The Ring (2002) te zien is. Je kunt protesteren tegen de zoveelste recycling van een geliefd origineel maar er is natuurlijk een reden dat het anno 2017 weer van stal wordt gehaald: het bevat beelden die op een of andere manier nog steeds onder de huid kruipen, zelfs al kun je beredeneren wat er te zien is – een mix van surrealistisch materiaal met avant-gardistische videoruis en het fameuze ‘moneyshot’ van het meisje dat uit de tv komt en op je afkruipt.

Rings, de derde Amerikaanse versie, maakt op zich een leuke vertaalslag naar het heden. Zo is het filmpje gedigitaliseerd en dus makkelijk(er) te verspreiden naar duizenden potentiële slachtoffers. Iedereen die een kopie maakt, voegt er zonder het te weten wat persoonlijke beeldjes aan toe die beperkt blijven tot een paar seconden. Is het een ironisch commentaar op de hedendaagse beeldcultuur: veel jatten en weinig origineels toevoegen?

Na een vrij sterk eerste uur met een bewonderenswaardig kalme, klassieke cameravoering en sterke suspense-opbouw gaat het in het laatste half uur mis. Dat komt vooral door een scenario dat werkelijk alles gaat verklaren: weg mysterie, weg suspense. En dan volgt er ook nog eens een tamelijk belachelijke climax die vooral duidelijk moet maken dat er een sequel komt. Werkelijk?