De albums van deze week: lekker felle punkrock en sprankelende Haydn

Het gevestigde Drive Like Maria moet oppassen voor de jonge honden. Maar ook bekende muzikanten kunnen verbazen, bewijst de nieuwe rockband Mich.

  • ●●●●

    Craig Taborn: Daylight Ghosts

    Daylight Ghosts Jazz: De Amerikaanse pianist Craig Taborn heeft na albums in zijn eentje en met trio een uitdaging gevonden als leider van een kwartet. Op het album Daylight Ghosts combineert hij met Chris Speed (tenorsaxofoon en klarinet), bassist Chris Lightcap en The Bad Plus-drummer Dave King akoestisch met elektronisch.

    Daylight Ghosts laat zich niet direct vangen, maar bij veel beluistering ontvouwt zich steeds meer moois in intelligent neergeschreven structuren. Omgeven door diverse toetsenborden toont Taborn meesterschap met een rijk jazzverhaal waarin hedendaags klassiek en elektronische muziek terugkomen. Al houdt Taborn van repetitieve patronen, dat verhaal is zonder meer impressionistisch, je blijft als luisteraar betrokken. Fel spel van King brengt ritmische spanning. Het subtiele diepbruine klarinetgeluid geeft houvast. Zeker als de andere drie musici geconcentreerd naar een draaikolk toewerken. Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Mich: Mich

    Mich Rock: De nieuwe Rotterdamse band Mich bestaat uit bekende muzikanten: Bastiaan Bosma, voormalig zanger van Aux Raus, bassiste Sofie Winterson, en producer-keyboardspeler Rimer London. Hun samenwerking leidt tot een hypnotiserend soort jaren tachtig-rock, te horen op een titelloos debuut.

    Onderling verschillen de nummers nauwelijks in uitvoering en tempo, en ook de melodieuze variatie is beperkt, maar dat werkt versterkend. De opeenvolging van gestamelde zangpartijen, nijdige baspartijen en zoemend keyboard geeft een aangenaam bedwelmend effect. Verlokkelijk zijn de tinkelende gitaarpatronen, die zich als een sirene boven de rommelende stijl uit werken. Sommige liedjes springen naar voren, zoals het gescandeerde ‘I.D.i.o.T’, en de glijdende notenlijnen op gitaar in ‘Tumbled’. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Drive Like Maria: Creator Preserver Destroyer

    Creator Preserver Destroyer Rock: De Belgisch-Nederlandse band Drive Like Maria behoort inmiddels tot de gevestigde middenmoot van de indierock. Zo groot als Kensington werden ze nooit en onderaan de ladder staan jonge honden als Canshaker Pi en Mozes and the Firstborn te dringen.

    Tijd voor DLM om zich op het derde album Creator Preserver Destroyer te onderscheiden, wat ze altijd al deden door de aanwezigheid van een stoere vrouwelijke gitarist in hun midden. ‘Deep Blue’ en ‘Taillight’ sturen de beproefde formule van traditionele, door heavy gitaarriffs voortgedreven blues- en stonerrock in een lichtvoetiger poprichting. Echt anders wordt het pas in het Morricone-achtige ‘Will We Ever’, waar zangeres Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers het verschil maakt. Een ballade hier, een paar fier blazende saxofonisten daar, het is allemaal oerdegelijk. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Apollo Ensemble: Het hoofd van Haydn

    Het hoofd van Haydn Klassiek: Het Apollo Ensemble bestaat 25 jaar. De bezetting is van duo tot miniorkest uitrolbaar, en voor deze productie rondom drie vroege symfonieën van Haydn is de bezetting “verzwaard” tot vijftien musici. Die bewoording is bedrieglijk, want het is juist het kamermuzikale esprit dat deze opname laat sprankelen.

    Symfonieën spelen zonder dirigent is een kunst apart, maar op de hier gerealiseerde homogeniteit van klank noch de muzikale veelkleurigheid valt iets af te dingen. De kleine bezetting zorgt voor helderheid, wendbaarheid en een dappere naaktheid, waarin je elke streek hoort. Het levert een dicht op de huid gespeelde, detailrijke Haydn op. De cd zit verstopt in een fraaie heruitgave van Theun de Vries’ detective Het hoofd van Haydn, over de (waargebeurde) grafroof van Haydns schedel. Haydn wilde zelf dat het Adagio uit zijn Trauersymfonie op zijn begrafenis zou klinken, het Apollo vervult die wens met De Vries als go-between. Mischa Spel

  • ●●●●

    Brutus: Burst

    Burst Heavy: Er zijn al talloze bands die Brutus heten. Een trio uit Leuven probeert het ook maar eens met die naam. Flauw, maar dat is de muziek gelukkig niet. Op debuutalbum Burst staan compacte punkrocksongs met een lekker fel sfeertje. Een beetje zoals Savages, maar dan steviger. Dat komt door de ramvolle notenbalken die gitarist Stijn Vanhoegaerden afvuurt, soms met de felheid van black metal.

    De vergelijking met landgenoten Oathbreaker ligt voor de hand, met name door de emotie en urgentie in de stem van zingende drummer Stefanie Mannaerts. Toch is Brutus niet echt zwaar. De drie schakelen snel en veel tussen rammen en reflectie. Vooral uitschieters ‘All Along’, ‘Drive’ en ‘Looking for Love on Devils Mountain’ zijn net zo speels als heavy. Die veelzijdigheid maakt dit een ijzersterk debuut waarmee de band andere Brutussen gerust de rug kan toekeren. Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Migos: Culture

    Culture Hiphop: Op Culture reageren rappers Quavo, Takeoff en Offset steeds op elkaars energie. Ze herhalen (herhalen) veel (veel) woorden (woorden) en – whoa - doorweven hun – skrrrt - zinnen met – prrrr – vocale geluidseffecten (effecten, effecten, effecten!). De rapstijl van Migos is een kleurrijke update voor de trapgeneratie van de flows en groepsdynamiek in de jaren negentig. Lees de hele recensie: Uzi’s en diamanten in clubmuziek voor het grote publiek.
    Saul van Stapele