Recensie

Uzi’s en diamanten in clubmuziek voor het grote publiek

Hiphop Met een onuitputtelijke energie valt Migos op tussen de andere seks-, drugs- en rock-’n-rollrappers.

Takeoff (links), Offset (midden) en Quavo (rechts) van de energieke rapgroep Migos. Foto David Rams

Dit tweede studioalbum betekent de definitieve mainstreamdoorbraak van Migos, met dank aan hun eerste nummer-1-hit ‘Bad and Boujee’, waarop de mannen van Migos lichtvoetig en vol grootspraak rappen over een wereld vol dreiging en gevaar. Waar drugs worden uitgekookt in keukenapparatuur zonder dat de uzi uit het oog wordt verloren, en de rappers rondlopen met verblindende diamanten.

Het is het bekende narratief: dat van jonge mannen, gehard op straat, inmiddels met volle teugen genietend van hun recent vergaarde welvaart. Maar de wijze waarop Migos er bevreemdende, frisse clubmuziek van maakt en hun opvallende chemie en energie, tillen het flink uit boven de standaard. Culture komt deze week in de Verenigde Staten binnen op nummer 1 in de albumlijst.

De rappers van Migos werden in de scene bekend met een razende, percussieachtige flow die zoveel navolging kreeg dat rapveteraan Snoop Dogg in een viral filmpje klaagde dat „alle rappers nu hetzelfde klinken: ta-ta-ta/ pa-pa-pa/ hu-hu-hu”. Door hun rapteksten in kleine stukjes te hakken ontstond een speels, haperend effect dat uitstekend past bij de zware bassen, melodieuze synthesizergeluiden en opzwepende snaredrums en hi-hats van de moderne trapbeat. Migos maakte naam in grote raphits als ‘Versace’ en ‘Hannah Montana’ met zangerige machinegeweerraps en eenvoudige, kinderlijk klinkende refreintjes met steeds herhaalde woorden of strofes die zich direct in het geheugen vastklonken („Versace! Versace! Versace!”).

Kleurrijke update

Ook op Culture reageren rappers Quavo, Takeoff en Offset steeds op elkaars energie. Ze herhalen (herhalen) veel (veel) woorden (woorden) en – whoa - doorweven hun – skrrrt - zinnen met – prrrr – vocale geluidseffecten (effecten, effecten, effecten!). De rapstijl van Migos is een kleurrijke update voor de trapgeneratie van de flows en groepsdynamiek in de jaren negentig van acts als Das EFX, Three 6 Mafia en Bone Thugs-N-Harmony. De rappers wisselen elkaar dynamisch af met hun ritmisch ratelende raps, melodische terzijdes en aanstekelijke refreintjes en vuren het ene moment de beat aan met hun snelle flows, om het volgende moment juist ontspannen tegen de beat aan te hangen. Migos mag een herkenbare stijl hebben gepopulariseerd; op Culture is die stijl ook voortdurend in beweging.

De rappers laten op Culture situaties vol dreiging klinken als een kinderpartijtje, zetten hun ad-libs moddervet melodieus aan en verpakken hun verhalen over trots en straatcultuur, stripclubs en pijnstillers, drugsgeld en seks in vaak tegelijk rauwe en popgevoelige tracks. Het universum van Migos is er een vol intrigerende ritmes, muzikale keuzes en melodieën. Een hoogtepunt is ‘Deadz’, een zware, dramatische, orkestrale productie die wordt aangedreven door een misthoorn-achtige onderbuikgeluid waarop de rappers een relaxte cadans laten horen, met als bonus een gastrap van een superieure 2Chainz.