Kameroen spoelt jaren van droogte weg met vijfde titel in Afrika Cup

Voetbal

Niet recordhouder Egypte, maar Kameroen wint verrassend de finale van de Afrika Cup. De ‘B-ploeg’ bleek sterker dan gedacht.

Michael Ngadeu-Ngadjui (onder) en Sebastien Siani van Kameroen vieren de 2-1 overwinning op Egypte in de finale. Foto GABRIEL BOUYS / AFP

Het is de titel van de wederopstanding, volgend op jaren van droogte. Vooraanstaand voetballand Kameroen is terug op het hoogste Afrikaanse podium. In de finale van de Afrika Cup werd favoriet Egypte na een spektakelstuk verslagen: 2-1.

Egypte-Kameroen, strijd der gevallen grootmachten, samen goed voor 12 eindzeges in 31 edities van de Afrika Cup – ofwel meer dan eenderde van alle titels. Maar ze zakten de afgelopen jaren weg. Dit is voor beide landen het toernooi van de terugkeer, van de oude glorie die herleeft. Kameroen komt nu op vijf titels, Egypte blijft op het recordaantal van zeven staan.

Voetbalfeest

Vuurwerk schittert in de donkere lucht boven Stade de l’Amitie, zondagavond in een buitenwijk van de Gabonese hoofdstad Libreville. De finale maakt veel goed, voetbalfeest als het is, na drie weken veelal lege tribunes, hitte, slechte velden en matig spel. Kameroen met die prachtige groene shirts met gele stroken, met een selectie die dansend en zingend het stadion binnenkomt. De vrolijkheid kijkt je in de ogen. Het geluid van blaasinstrumenten rolt van de volgepakte tribunes, onophoudelijk.

Een mooi, klassiek affiche, een herhaling van de finales van 2008 en 1986 – beide gewonnen door Egypte. Een intens, meeslepend duel met een ongekende plotwending. Egypte is de eerste helft het slagvaardigst, het swingt meer, speelt intelligenter. Na twintig minuten valt er een enorm gat in de defensie van Kameroen, de Egyptische Arsenal-middenvelder Mohamed Elneny duikt erin en ramt de bal hoog in de korte hoek van doelman Fabrice Ondoa: 1-0.

Ondoa, de doelman van Kameroen, is in het dagelijks leven reservekeeper van het tweede team van Sevilla.

Het zegt veel over dit Kameroen. Acht gevestigde spelers bedankten een maand voor het toernooi, ongelukkig als de timing is van de Afrika Cup, zo middenin het seizoen. De eigen carrière, het clubbelang in Europa, ging boven landsbelang. Zoals bij de één jaar jongere neef van Ondoa, Ajax-doelman André Onana, die in Amsterdam bleef. De ploeg van de Belgische bondscoach Hugo Broos werd een B-ploeg genoemd, met een selectie vol onbekenden.

Kameroen, voetballand van levende legende Roger Milla, bekend van zijn dansjes en salto’s na doelpunten. Van superspits en oud-Barcelona-speler Samuel Eto’o, in 2014 gestopt als international. Hij keek zondag toe vanaf de eretribune. Het land is pionier van het Afrikaanse voetbal, met een recordaantal van zeven deelnames aan het wereldkampioenschap. Het bereikte als eerste Afrikaanse land de kwartfinales van een WK; in 1990 in Italië.

De ‘Ontembare Leeuwen’ werden ze genoemd, maar van die status bleef weinig over. De Afrika Cup werd vijftien jaar geleden voor het laatst gewonnen. Kameroen staat nu 62ste op de FIFA-wereldranglijst, met elf Afrikaanse landen voor zich. Het was allang niet meer het trotse Afrikaanse voetballand, op de laatste twee WK’s werden alle zes de duels verloren.

Coach Broos herbouwde het team, met voornamelijk jonge, onervaren krachten. Veertien spelers uit deze selectie van in totaal drieëntwintig man hadden nog niet eerder op een groot landentoernooi gespeeld. Er sloop de afgelopen weken iets in het team, een soort onverwoestbare wilskracht, de underdog tegen de rest van het continent. „Ik had geen drieëntwintig spelers, ik had drieëntwintig vrienden”, zei Broos. „Dat is de reden waarom we hebben gewonnen.”

Er was „groot ongeduld” geweest in Kameroen om de glorietijd te laten terugkeren, zei Broos voor de finale tegen persbureau Reuters. „Ze willen een team dat ze vijftien jaar terug hadden, maar dat kan niet binnen een dag. Je hebt tijd nodig, je moet falen, om er te komen.”

Revitalisatie

Het verloop van de finale stond misschien wel symbool voor de revitalisatie van Kameroen – gastland van de volgende editie, over twee jaar.

Uit het niets staan ze op na de achterstand, als herboren. Met een krachtige kopbal, hoog in de lucht, knikt invaller Nicolas N’Koulou de gelijkmaker binnen. En kort voor tijd is de surprise compleet. Een andere invaller, Vincent Aboubakar, levert een kunststukje af op het knollenveld. Tussen twee man in neemt hij de bal aan op zijn linkerborst en wipt hem over een tegenstander heen om vervolgens koel af te ronden: 2-1.

Na zijn goal sprint Aboubakar in de richting van de eretribune – voorbij een lid van de technische staf dat hem probeert te omhelzen. De aanvaller juicht naar Samuel Eto’o, een van de spelers die de laatste Afrika Cup won in 2002. De boodschap is: we zijn terug, we zijn weer kampioen, we hebben gedaan wat jij deed.

De underdog wint, de coach die internationaal zo weinig aanzien heeft wint. En iedereen die van voetbal houdt, wint ook een beetje.