Column

Iran haalt uit naar ‘onervaren persoon’ in Washington

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.

Op deze foto zou te zien zijn hoe Iran eind december een raket test bij de Perzische Golf. Foto Amir Kholousi / ISNA, via AP

Ik heb wel een soort zwak voor die arrogantie in Teheran die het regime daar er steeds toe brengt om, wanneer uitgedaagd, op heilloze paden door te wandelen. Een zwakje. Voor u e-mails gaat sturen: ik heb geen zwak, ook geen zwakje, voor zijn repressie en alles wat daarmee te maken heeft. Het gaat me hier om Iran en de buitenwereld.

Vorige week leidde die arrogantie tot een test met een ballistische raket voor de middellange afstand. Die test was niet verboden; vroeger wel, maar sinds het nucleaire akkoord niet meer. Resolutie 2231 van de VN-Veiligheidsraad verzoekt Iran alleen om dat niet te doen. Maar op een moment waarop de nieuwe Amerikaanse regering onomwonden vijand én vriend de les leest, was die test wel, laten we zeggen, uitdagend.

President Trumps Veiligheidsadviseur generaal b.d. Michael Flynn, verklaard voorstander van regime change in Teheran, nam woensdag direct de handschoen op. Hij brandmerkte de raketproef als schending van resolutie 2231, somde Irans andere „boosaardige acties” op en deelde een „officiële waarschuwing” uit. Trump zelf twitterde dat „Iran has been formally PUT ON NOTICE for firing a ballistic missile. Should have been thankful for the terrible deal the U.S. made with them!” Voor alle duidelijkheid voegde hij er vrijdag aan toe: „Iran is playing with fire - they don’t appreciate how ‘kind’ President Obama was to them. Not me!” Flynn meldde vervolgens weer dat Washington „niet langer Irans provocaties tolereert die onze belangen bedreigen”.

Ook kondigde Washington sancties af tegen twaalf personen en dertien bedrijven uit diverse landen die raketonderdelen leveren. Allemaal wegens die test. Die niet verboden is.

Waarom wil Iran eigenlijk zo’n raket hebben? Ter afschrikking in een heel gevaarlijke wereld, is het antwoord. Denk maar eens aan de jarenlange dreigementen met militaire actie uit VS, Israël en andere landen (zeker, zelf weten de Iraniërs ook van dreigen). Je moet toch wat hebben staan voor het geval dat, want de Iraanse luchtmacht bestaat alleen nog uit museumstukken.

Sancties. Nu zouden u en ik ons misschien even rustig hebben gehouden. Maar niet Iran. Vrijdagprediker ayatollah Ahmed Khatami prees de proef als machtsvertoon en zei dat Iran zich moet verdedigen „in deze wereld van wolven”. De reactie van de buitenlandadviseur van de opperste leider, ex-minister Velayati, was vast en zeker geformuleerd om Trump op zijn gevoeligste plek te raken: „Het is niet de eerste keer dat een onervaren persoon uit Amerika Iran heeft bedreigd.”

Iran neemt ook vergeldingsacties tegen Amerikaanse individuen en bedrijven. Als letterlijke klap op de vuurpijl hielden eenheden van de Revolutionaire Garde zaterdag een oefening met raketsystemen die volgens de officiële mededeling was bedoeld om „de macht van de Iraanse Revolutie te tonen”. Gardecommandant Hajizadeh noemde de Amerikaanse dreigementen „loze woorden”, en zei dat een vijandelijke aanval zou worden beantwoord „met een regen van brullende raketten”.

Arrogant. Maar het is uiteindelijk een muis die brult. Dus stom. De vraag is nu hoever deze Amerikaanse regering wil gaan.