Recensie

Jett Rebel maakt musical van zijn eigen muzikantenleven in Ahoy

Concert Multitalent Jett Rebel speelde in Ahoy in steeds een andere uitdossing in drie uur de hoogtepunten van zijn vijf albums. Van gladde funksound tot ruige gitaarrock, maar het mag allemaal wel wat origineler.

Met de show in Ahoy ging een grote wens van Jett Rebel in vervulling. Foto Jelmer de Haas

Met ontzag en vertedering wordt er in muziekindustrie en media gesproken over het multitalent van Jett Rebel, artiestennaam van de 26-jarige Jelte Tuinstra uit Baarn. Wat is hij veelzijdig, deze briljante gitarist, verdienstelijk zanger, innemend showman en eigenzinnig producer van een snel groeiende reeks albums. Hij bereikte veel in de afgelopen drie jaar, speelde op Lowlands en North Sea Jazz en vestigde voorzichtig zijn naam in het buitenland. Zijn wispelturige karakter zat hem in de weg; in DWDD kondigde hij zijn laatste interview aan om daarna weer volop interviews te geven.

Een wens ging in vervulling met zijn eigen Ahoyshow. Hoewel hij het Rotterdamse evenementenpaleis maar voor driekwart vulde maakte Jett Rebel er een feest van. Vier uur lang had hij willen spelen, maar daar moest een uur vanaf wegens de verplichte avondklok. Omdat een popshow van drie uur nog best lang is, bedacht Tuinstra dat hij de hoofdrol moest vertolken in een soort musical over zijn eigen muzikantenleven. In omgekeerde chronologische volgorde bracht hij hoogtepunten uit de vijf albums die hij tot nu toe maakte, telkens in een andere uitdossing en met meer kostuumwisselingen dan Diana Ross. Bij één van de changementen ging zijn snor eraf.

Alleen al in het afgelopen jaar bracht Jett Rebel drie albums uit. Zijn eigenzinnigheid speelde hem daarbij parten, want veel van het materiaal was onrijp en de primitieve sound van het met een viersporenrecorder opgenomen Truck bezorgde hem geen nieuwe fans. Het optreden viel uiteen in muzikale thema’s: van de gladde funksound van het recente Super Pop tot de ruige gitaarrock van Don’t Die On Me Now en Truck. In steeds wisselende formaties van een grote club muzikanten bracht Tuinstra zijn altijd vet naar de jaren zeventig knipogende glamrock en discopop met de invloed van Prince, Bowie en Stevie Wonder als leidraad.

Zijn verschillende muzikale incarnaties gingen gepaard met een oranje pruik, een witte priesterjurk, een Axl Rose-achtige rockersoutfit en een lief zomerjurkje. Pas aan het eind durfde Jett Rebel zichzelf te zijn in een gewoon T-shirt. Hij paradeerde met of zonder gitaar op een ver de zaal in stekende catwalk en eindigde sereen achter de piano. Bij het bespelen van zijn publiek maakte hij gebruik van beproefde amerikanismen: „Can you feel the love tonight?” werd beantwoord met golven van liefde uit de zaal.

Jett Rebel eert zijn inspiraties. Prince was overal aanwezig in zijn uitbundige funk-escapades en stoute toespelingen op seks. De van Elton John geleende melodische wendingen van Can’t Live Without You en de Hall & Oates-achtige eightiesrock van Can’t Start Crying Now wezen naar het popverleden. Op zijn best, in het aan Todd Rundgren herinnerende Sunshine, bereikte Tuinstra een subtiel equilibrium tussen progrock en dansmuziek.

In de powerballade Should Have Told You sloeg de samenzang met zijn achtergrondzangeressen door naar vocale krachtpatserij, zoals de overdreven stembuigingen in zijn solopianostukken soms voorbij de irritatiegrens gingen. Aan Jett Rebels talent viel niet te tornen, al mag het allemaal best wat origineler. In de uitwerking is zijn muziek nog lang niet af.