‘Moesten we wéér op zoek naar een nieuwe school’

Merlijn Goldsack (14 jaar) uit Heemskerk

Jarenlang zat de autistische Merlijn thuis. Soms ging hij naar school, maar dat ging vaak mis. Nu heeft hij zijn plek gevonden.

Foto Olivier Middendorp

Anderhalf jaar geleden stond Merlijn Goldsack uit Heemskerk ook in NRC. Hij was toen 13 jaar oud en zat net een jaar op een reguliere basisschool. Dat was heel bijzonder, want hij had vijf jaar thuis gezeten. Niet vijf jaar achter elkaar: dan ging Merlijn weer even naar school, dan zat hij weer thuis, dan weer op school.

Hij versleet de ene na de andere onderwijsinstelling, in het speciaal onderwijs. Telkens ging het mis. Merlijn kan door zijn autisme niet tegen te veel prikkels. En in de klas was dat een ramp. De juffen en meesters spraken zo hard, dat Merlijns hoofd naar eigen zeggen bijna ontplofte.

Toch gebeurde dat niet op de reguliere basisschool Het Kleurenorkest in Limmen. Daar hielden ze veel rekening met hem. De meester was rustig en legde bovendien de lesstof anders uit. „Ik ben wel slim maar leer op een andere manier”, zei Merlijn destijds in NRC. Hij was na een depressieve periode, waarin hij zelfs niet meer wilde leven, eindelijk op zijn plek. Maar hoe zijn leven er na de basisschool uit zou zien, „dat weet niemand”.

Lees ook dit interview met aanjager van het Thuiszitterspact Marc Dullaert: ‘Geen kind zit straks nog thuis, écht’

Nu, anderhalf jaar later, vertelt Merlijn hoe het hem vergaat:

„Na twee volle jaren op de basisschool zeiden mijn moeder en de leerkracht dat ik wel naar de gewone middelbare school kon. Dat wilde ik ook graag. Na de zomervakantie begon ik in de brugklas havo-vwo. Maar het was verschrikkelijk.

Foto Olivier Middendorp

Merlijn in september 2015 en Merlijn nu.

„Vier weken heb ik het volgehouden. Toen kreeg ik extreem veel pijn in mijn middenrif. Ik kon niet meer lopen. In het ziekenhuis hebben artsen mij door een CT-scan gehaald, ze prikten bloed en onderzochten me. Maar er kwam niets uit. En terwijl ik ziek thuiszat, zakte de pijn weg.

„Toen realiseerde ik me: als ik niet naar school ga, voel ik me goed. De ondraaglijke pijn bleek dus van de stress te komen.

„Het was veel te druk op school. Gangen vol met kinderen, op de trap botste iedereen tegen elkaar aan. Je moest van klas naar klas sjokken. En daar stond telkens een nieuwe leerkracht. Het waren te veel prikkels. Als ik thuiskwam, dook ik mijn bed in. Gordijnen dicht, koptelefoon op, en filmpjes kijken op YouTube.

„Als ik me rond half elf ’s avonds weer beter voelde, begon ik aan mijn huiswerk. Dat werd nachtwerk en daarna kon ik niet meer slapen. Dan piekerde ik over hoe ik de volgende dag moest doorkomen.

Op zoek

„En zodoende moesten we wéér op zoek naar een nieuwe school. Het duurde drie maanden voor ik terechtkon op mijn huidige middelbare school in het speciaal onderwijs, het Heliomare College in Wijk aan Zee.

„Ik zit hier een maand en het is fijn. Ik leer mezelf via een speciaal Zweeds online programma van alles. Zo ben ik nu met een opdracht bezig waarbij je aliens een brief moet schrijven over wat er allemaal op aarde gebeurt en hoe wij hier kunnen leven. Daarvoor moet je uitzoeken wat het menselijk lichaam nodig heeft, wat wij in- en uitademen en wat de functie van de dampkring is. Dat gaat goed, ik maak het verslag in het Engels.

„Het fijne van deze school is ook dat ik tussen ‘soortgenoten’ zit. Leerlingen spreken dezelfde taal als ik. Ze hebben dezelfde gedachtegang. En gekke hersenspinsels begrijpen zij, volledig. Dat is een verademing. Ik zit hier goed.”