Verruwing debat

De meningen zijn ‘af’, de posities bepaald

illustraties Cyprian Koscielniak

Als voormalig assistent van Ard van der Steur heb ik me nooit willen mengen in de commotie rondom zijn functioneren. Bovendien begrijp ik dat ik, vanwege de persoonlijke band, nooit een volledig objectieve bron kan zijn. Zowel aanvallen als verdedigen voelt dan ongemakkelijk. Toch moet me nu iets van het hart.

Op 26 januari woonde ik het beslissende Kamerdebat bij. Wanneer tijdens zijn laatste woorden als minister van Veiligheid en Justitie duidelijk wordt dat opstappen onvermijdelijk is, begint een toeschouwer op de tribune cynisch met zijn handen te zwaaien. Verderop begroet iemand het afscheid met theatraal, sarcastisch applaus. Dan kijk ik naar rechts, waar Van der Steurs vrouw zichtbaar aangeslagen naar de gebroken stem van haar man luistert. Dit leedvermaak ging bij mij door merg en been; gedrag dat tekenend is voor wat er nu mis gaat in de samenleving. We genieten blijkbaar van andermans verlies, we zijn persoonlijke vijanden in plaats van inhoudelijk andersdenkenden. De meningen zijn ‘af’, de posities bepaald. Maar het vrije woord is onlosmakelijk verbonden met het vrije woord van degene die jouw ongelijk wil bewijzen. Ik zou wensen dat we onze eigen overtuigingen wat minder heilig gaan vinden. Laten we weer nieuwsgierig worden naar afwijkende visies, in plaats van blind voor de pijn van anderen ons eigen gelijk vieren.