‘Saaie’ coach vindt erkenning in Afrika

Hugo Broos bondscoach Kameroen

In de nadagen van zijn loopbaan heeft hij eindelijk succes. Niet in België maar als coach van de Ontembare Leeuwen.

Hugo Broos, de Belgische bondscoach van Kameroen, tijdens een training voor de Afrika Cup in Gabon. Foto GABRIEL BOUYS / AFP

Na zijn laatste goal danste hij met de cornervlag zoals zijn befaamde landgenoot Roger Milla zo vaak deed. Albert Ebossé, spits uit Kameroen in dienst van de Algerijnse club JS Kabylie, had zojuist uit een strafschop gelijkgemaakt tegen USM Alger. Anderhalf uur later was hij dood. Getroffen door een projectiel dat door woedende supporters zou zijn gegooid na de nederlaag in de derby in de Algerijnse competitie.

Bondscoach van Kameroen Hugo Broos, toenmalig trainer van JS Kabylie, haalde onlangs in Voetbal International herinneringen op aan deze kennismaking met de allerzwartste kant van voetbal in Afrika. „Wat zich daar toen afspeelde, vergeet ik nooit meer. Spelers zijn in mijn armen gevlogen, huilend als kleine kinderen.”

De dood van Ebossé, toen 24 jaar oud, liet diepe sporen na bij de Belgische coach die 2,5 jaar na de tragedie in het Algerijnse Tizi Ouzou als bondscoach van Kameroen op de drempel van eeuwige roem staat. Zondag spelen zijn ‘Ontembare Leeuwen’ de finale van de Afrika Cup in het Gabonese hoofstad Libreville tegen Egypte.

Mooiste moment in carrière

De winst in de halve finale (2-0) van donderdagavond tegen Ghana was voor hem al het mooiste moment in zijn dertigjarige carrière. Voor het eerst proeft de 64-jarige Broos van internationaal succes. Voor de Humbekenaar de gewenste erkenning in de nadagen van zijn carrière. Goedkeuring en respect is iets wat hij te vaak moest missen. „Iedereen werkt liever in de publiciteit”, zegt boezemvriend en oud-ploeggenoot bij Anderlecht Arie Haan. „Dat geldt ook voor hem. Hij werkt niet uitsluitend voor zichzelf natuurlijk, ook voor de buitenwereld. Hij wil ook gerespecteerd worden. Reken maar dat ie daar mee bezig is. Dat merk ik al langer bij hem.”

Aanvankelijk waren de Kameroeners niet erg happig op zijn komst. Wie was hij? Maar Broos’ solliciteerde met succes op de vacature die vorig jaar rond deze tijd te vervullen was. De profielschets van de Belg rijmt met wat Afrikaanse bondsbestuurders doorgaans zoeken: Europese ervaring en verkerend in de herfst van hun carrière. Direct na zijn aanstelling bracht hij een bezoek aan de ouders van de noodlottige spits Ebossé.

Ondanks de ervaring, die hij uitsluitend vergaarde in België, heeft Broos zijn succes nooit echt kunnen exporteren naar het buitenland. Zijn avonturen buiten België bleven beperkt tot bescheiden clubs in Algerije, Griekenland en Turkije. Haan tipte Broos in het verleden meermaals bij clubs in de Bundesliga, zegt de international van het Oranje uit de jaren zeventig. Maar een klinkende naam is Broos niet in het buitenland. Haan: „De buitenlandse clubs weten simpelweg niet wie hij is. Ook al leg je zijn ervaring en cv voor. Het blijft mij verwonderen dat hij nooit de stap hogerop heeft kunnen maken.”

Een en al ernst

Serieus, zo omschrijft Haan hem. Broos, als speler een solide verdediger die nog deel uit maakte van de Belgische selectie die vierde werd op het WK in 1986, straalt aan de zijlijn rust uit. Hij lijkt een en al ernst. Het maakt hem niet bepaald de meest flitsende trainer. In België blijft hij imago van ‘saaie coach’ torsen.

Zijn palmares oogt met drie Belgische landstitels met Club Brugge en Anderlecht voor een buitenstaander misschien niet zo imposant, maar overal waar hij werkte leverde hij verdienstelijk werk. Toch raakte hij de laatste jaren wat uit beeld. Zowel bij de clubs als bij media. Zijn laatste optreden bij een Belgische club, Zulte-Waregem, is alweer zes jaar geleden. Hoe komt het dat een ervaren coach als hij niet meer aan de bak komt in eigen land?

Het beeld van alledaagse, misschien wat kleurloze trainer maakt hem niet de aantrekkelijkste figuur. „Het moet ook mee zitten”, zegt Haan. „Daar speelt de pers een hele grote rol in. Hoe word je beschreven, hoe word je neergezet.”

De finaleplaats op de Afrika Cup is des te opvallender omdat veel Kameroense internationals afhaakten voor het toernooi. Het ging om onder anderen Liverpool-ster Joel Matip, Eric Maxim Choupo-Moting van Schalke 04 en ook Ajax-doelman André Onana. Voor hen was Broos snoeihard.

Haan: „Hugo weet wat ie wil. Hij laat zich niet intimideren.” Het getuigde van lef om Nicolas N’Koulou, een gevestigde waarde zomaar naast de ploeg te zette.

Die onbuigzaamheid is zijn kracht, zegt Haan. „Zoals Cruijff zei: ‘Als jij je manager je kleedkamer niet kan uitschoppen ben je geen goeie trainer.’