Recensie

Wonderlijke timbremengsels

Klassiek

Renée Fleming, Royal Stockholm Philh. Orch.
Distant Light

Operadiva Renée Fleming richt zich de laatste tijd meer op het concert- en liedrepertoire. Daarbij schrikt de sopraan niet terug voor avontuur. Op Distant Light paart zij de eigentijdse orkestliederen van Anders Hillborg aan Barbers ‘Knoxville’ en Björk. Hillborg is een klankalchemist met een feilloos gevoel voor dosering. In ‘The Strand Settings’ stelt hij zijn wonderlijke timbremengsels geheel ten dienste van de vocale lijn. Fleming kleurt die veelzijdig in: van innige fluistertonen in ‘Black Sea’ tot een scherpgerande spreekstem en hysterische uithalen in ‘Dark Harbor XXXV’. Als Hillborg uitpakt, weet je niet wat je hoort. Het iriserende C-groot in de openingsmaten van ‘Dark Harbor XX’ is van een raadselachtige schoonheid. Symfonische bewerkingen van popsongs zijn zelden zo overtuigend als het origineel, maar arrangeur Hans Ek flikt het. Een dromerige lichtheid kenmerkt zijn Björk-makeovers.