Opinie

Wen er maar aan: politici zoals Trump die woord houden

Het waren democraten zolang de democratie in hun voordeel werkte, schrijft over de progressieve liberalen die de macht nu door hun vingers zien glippen. De boze burger is nu anti-Trump.

President Trump en First Lady Melania op het Freedom Inaugural Ball. Foto / Kevin Dietsch


Op vrijdag 20 januari 2017 werd Donald Trump geïnaugureerd als vijfenveertigste president van de VS. Het “So help me God” was nog niet over zijn lippen of politici, intellectuelen en vooral media buitelden over elkaar heen om hun walging te ventileren. Geen aanval was te laag. Trumps tienjarige zoontje werd weggezet als een autistische en depressieve school shooter in spe. First Lady Melania, een voormalig universitair studente die zes talen beheerst, werd uitgemaakt voor domme, plastic barbiepop. Wie was er ook alweer vrouwonvriendelijk?

Ook Nederlandse media bleven niet achter. De Wereld Draait Door had op de avond van de inauguratie meer weg van een linkse groepstherapie dan van een talkshow. Zes tafelgasten, waaronder journalisten van Nieuwsuur, NOS en NRC, mochten in een drie kwartier durende tirade hun verbijstering en frustratie, zonder enige vorm van nuance, van zich afschreeuwen.

Natuurlijk valt er genoeg op Trump aan te merken. Het gekissebis over de toeschouwersaantallen bij zijn inauguratie was een president onwaardig en de opmerking van zijn perschef over “alternatieve feiten” is ronduit bizar. Maar van faire, laat staan objectieve, beschouwingen over Trump zelf is helemaal geen sprake meer. Hysterie en haat lijken gewonnen te hebben. Trump zou Amerika van de een op de andere dag hebben getransformeerd tot racistische bananenrepubliek. “Waar blijft die sniper?”, verzuchtte DWDD-tafeldame en Volkskrant-journaliste Antoinnette Scheulderman tijdens de inauguratie op Twitter. Een voormalig Nederlands topmodel uit New York mocht bij Jinek zelfs verkondigen dat Trumps verkiezing vergelijkbaar was met 9/11. Zonder enige tegenwerping.

Over het inreisverbod voor Israëliërs hoor je ze niet

Progressieven verkeren nu in opperste staat van verwarring. Maandenlang verweten ze Trump het cynisme over de politiek te voeden met onhaalbare beloften. De muur zou er nooit komen, de handelsakkoorden zouden onder commerciële druk in stand blijven, lobbyisten zouden onder Trumps zakenliedenkabinet machtiger dan ooit worden en zijn anti-immigratiepolitiek zou stranden op verdragen. Kortom: eenmaal in het Oval Office zou hij zich ‘presidentiëler’ gedragen – codetaal voor het breken van verkiezingsbeloften en het schikken naar de mores van Washington DC.

Maar Trump blijkt vooralsnog niet te temmen. Hij tekende een decreet om zo spoedig mogelijk met de bouw van de muur langs de Mexicaanse grens te beginnen. Hij zette een streep door handelsakkoord TPP, waartegen miljoenen – met name linkse – Amerikanen jarenlang protesteerden, maar bij hun ‘eigen’ president Obama geen luisterend oor vonden. Hij vaardigde een lobbyverbod voor overheidsfunctionarissen af en met het inreisverbod voor personen uit zeven, door Obama aangewezen, terroristische broeinesten werd ook de beloofde immigratiestop razendsnel werkelijkheid. Dit tot wereldwijde woede onder regeringsleiders, die overigens nooit een kik geven over het inreisverbod voor burgers van de verlichte democratie Israël in zestien islamitische landen.

De profiteurs van de globalisering

Waar Obama enkele maanden na zijn inauguratie plompverloren een Nobelprijs ontving voor het op de lange baan schuiven van zijn verkiezingsagenda, oogst Trump louter hoon en agressie voor het in sneltreinvaart inlossen van beloften aan de kiezer. Althans; dat is wat de steeds zuurder kijkende correspondenten van NOS en RTL ons willen doen geloven. Tegenover de duizenden demonstranten die op luchthavens ‘refugees welcome’ zingen – en tijdens de inauguratie met stenen gooiden en brandstichtten – staat nog altijd de zwijgende meerderheid. Uit een peiling van Rasmussen Report bleek maandag dat Trumps inreisverbod wordt gesteund door 57 procent van de Amerikanen. Het is de rode lijn die door zijn korte, komeetachtige politieke carrière loopt. Bij iedere controverse weet hij zowel het establishment van beide partijen als de media en beroepsdemonstranten tegenover zich. Maar uiteindelijk schaart het vergeten Amerika zich achter haar spreekbuis: Donald Trump.

Zijn aanhangers mogen dan boze burgers worden genoemd; ik heb zelden zoveel boosheid gezien als momenteel in links-liberale kringen. Ze voelen hun macht door de vingers glippen. Maar wat zij slechts een dag of tien ervaren, voelden tientallen miljoenen Amerikanen decennialang. De grenzen stonden wagenwijd open. De macht van het anonieme Washington nam toe, terwijl hechte gemeenschappen afbrokkelden en achtergebleven streken ontvolkten. Industrieën werden verzwolgen door globalisering. Hun fabrieken werden niet gered, terwijl er wel honderden miljarden aan klimaatbeleid werden gespendeerd. En dat alles zonder dat ze er iets tegen konden doen. Tot november vorig jaar. Ironisch genoeg kan de heersende klasse, die Trump een gevaar voor de democratie noemde, niet accepteren dat ze nu een toontje lager moet zingen. Het waren democraten zolang de democratie in hun voordeel werkte.

Het is deze frustratie onder de profiteurs van de globalisering die ook in Europa weerklank vindt. Uit hun ongebreidelde aanvallen op Trump spreekt het vurige verlangen dat zijn presidentschap in chaos ontaardt, waardoor kiezers terug in de armen van het establishment worden gedreven. Het slagen van president Trump kan daarentegen ook aan deze kant van de oceaan, waar Front National, PVV en AfD staan te trappelen, het laatste zetje voor omverwerping van de status quo betekenen. De gevestigde orde is doodsbang voor Trump. Niet uit oprechte zorgen om zijn plannen, maar om zijn mogelijke succes.