Cultuur

Interview

Interview

Selena Piek (links) en Eefje Muskens: In het badminton is een koppel ook echt een koppel, nog net geen Siamese tweeling.

Foto Flip Franssen

Als de één niet kan spelen, zit de ander ook thuis

Badminton

Selena Piek (25) en Eefje Muskens (27) verrasten in Rio met een kwartfinale. Het zou alleen maar beter worden, maar toen raakte Piek geblesseerd.

Afgelopen oktober was Eefje Muskens met het vliegtuig op en neer naar een toernooi in Denemarken gegaan, alleen maar om te zeggen dat zij en Selena Piek helaas niet konden meedoen. In ieder geval een van hen moest fysiek aanwezig zijn, anders kregen ze een boete. 5.000 euro zal het ongeveer zijn geweest. Te belachelijk voor woorden natuurlijk, zegt Piek. Maar goed. Dat doe je dan voor elkaar, had ze andersom ook gedaan. Anderhalve dag weg met die rotvoet als een wandeling naar de supermarkt al te veel was? Niet slim.

In het badminton is een koppel ook echt een koppel. Nog net geen Siamese tweeling. En als je dubbelt, zoals Piek (25) en Muskens (27) doen, speel je niet in het enkelspel. Het is of-of. Anders dan in het tennis bijvoorbeeld. Daar kun je bovendien als dubbelspeler prima een keer ‘vreemdgaan’ en nog steeds punten verdienen voor de wereldranglijst. Niet in het badminton. Je begint samen op nul, haalt samen misschien de toptien en dondert er in het ergste geval ook samen uit. Dat is inmiddels gebeurd met Piek en Muskens – ze staan nu dertiende, maar dat zal allemaal wel. Op een gegeven moment houd je die ranking niet meer bij. Zout in de wond.

Pijnstillers in Rio

Eigenlijk waren de signalen er al, toen Piek en Muskens half augustus vorig jaar bijna de halve finale op de Spelen in Rio haalden. Als nummer acht van de wereld, beter waren ze nog niet geweest. Op de wereldranglijst omringd door een paar Deense vrouwen en vooral veel Aziatische. Piek had al een tijdje last gehad van haar rechtervoet, speelde met pijnstillers. Maar het was niets ernstigs, ze voelde zich topfit. In de kwartfinale pakten ze nog een set tegen twee vrouwen uit Zuid-Korea waar ze nog nooit van hadden gewonnen. Daarna was het alsnog klaar. Piek sloeg het feesten over. Lunchte alleen met familie. Ze wilde mensen om zich heen bij wie ze stil zou kunnen zijn. Muskens dook die avond het Holland Heineken House in. Ze lacht, bijna verontschuldigend. Ja, het was balen, maar haar familie was er, haar vriendin, dan moet je ook even kunnen genieten. En ach, iedereen verwerkt dit op zijn eigen manier.

In Brazilië hadden ze definitief laten zien hoe goed ze zijn. Ook hoeveel beter het nog kon worden. Ze waren in 2013 bij elkaar gezet, een probeersel. Muskens was al eens bijna gestopt met badminton. In 2011 werd ze geopereerd aan haar schouder, lag er ongeveer een jaar uit. Die schouder is altijd zwak geweest. Gemengd dubbel kan ze ook fysiek niet aan, iets wat Piek wel doet. Het klikte tussen de twee. Allebei klein van stuk, dus wendbaar, snel. ‘Eef’ is wat handiger, zegt Piek. Die krijgt de raarste ballen terug. Zij is meer de killer aan het net. Hard smashen kunnen ze niet, hard werken wel.

De finale van het EK in 2016:

De echte pijn begon voor Piek toen ze weer in Denemarken ging trainen, waar ze competitie speelt. De weken na Rio had ze geen last gehad. Logisch, toen was ze op vakantie, had ze niets gedaan. Ze zou er in Nederland wel naar laten kijken. Deed ze niet. Het hielp niet dat haar vaste fysio er die week niet was geweest, en er ook geen trainer was die nee tegen haar kon zeggen. De pijn was niet te doen, toen ze met Muskens of met Jacco Arends, haar partner in het gemengd dubbel, speelde. Maar ja, ze zouden naar Japan en Zuid-Korea gaan. Als zij niet zou gaan, zouden die andere twee ook niet kunnen. Bovendien konden ze zich plaatsen voor een toernooi in Dubai waar ze zelfs als ze alles zouden verliezen nog 4.000 dollar (3.700 euro) wonnen. Is veel geld voor ze. Was het slim? Zal wel niet, maar Muskens denkt niet dat het er veel erger door is geworden.

Arbeidsongeschikt

Plantaire fasciitis. Hielspoor. Peesplaatontsteking. Piek vraagt of ze nog meer details moet geven. Toen ze eindelijk een MRI had laten maken, is ze zelf veel onderzoek gaan doen. Wat is het precies? Hoe ziet het eruit? Ja, ze zag bij zo’n echo wel een beeld, maar wist zij veel of dat goed of slecht was. Er zaten scheurtjes in haar pees, en dat gebeurt als je ver overbelast bent. Maar de ernst ervan was niet tot haar doorgedrongen. Zelfs na de uitslag wilde ze even duidelijk maken dat de Dutch Open een week later was, dus of ze haar even konden zeggen welke medicatie ze dan moest nemen.

Selena Piek
Foto Flip Franssen
Eefje Muskens
Foto Flip Franssen
Foto’s Flip Franssen

Ineens was Piek arbeidsongeschikt, zoals ze het zelf noemt. Ze had veel te veel energie en kon er niets mee. Ze sliep slecht, maakte zich zorgen. Haar wereld was een beetje ingestort. Ze trainde altijd twee keer per dag, vijf dagen per week, nu was alle belasting te veel. Heerlijk toch even, zeiden mensen dan tegen haar. Die snappen het dan niet. Op een gegeven moment moest ze zelfs de bus pakken naar het centrum van Arnhem, waar zij en Muskens beiden wonen. Té asociaal, vond ze, het was nog geen 500 meter weg. Ze kocht een nieuw badpak, een duikbril, ging maar zwemmen. Ze heeft nog even yoga gedaan, alles om maar een beetje fit te blijven. Af en toe keek ze beelden van zichzelf terug, vooral uit Rio. Om met terugwerkende kracht even heel trots te zijn, om zich te blijven motiveren.

Tegelijkertijd is Muskens net zo lang geblesseerd als zij, zonder geblesseerd te zijn. Die wacht al sinds de herfst tot die voet hersteld is. Piek heeft tenminste nog een doel, zegt Muskens: beter worden. Zij is fit, ze traint nog steeds twee keer per dag. Het is mentaal best zwaar. Ze is alleen minder onrustig dan Piek. Ze is nog net die persoon die tegen haar had kunnen zeggen dat het toch ook best ‘heerlijk’ kan zijn even niets te doen. Ze was nu niet meer zo vaak in het buitenland en kon thuis bij haar vriendin zijn. Ze kon weer wat meer met vrienden afspreken. Je stelt je verwachtingen ook bij, zegt ze. En je kunt er niet veel aan doen.

Piek ziet Muskens normaal meer dan dat die haar eigen vriendin zag, ze waren praktisch getrouwd. Dat is een tijd veel minder geweest. Maar ze whatsappen en bellen nog veel, zijn een paar naar de film geweest of dronken samen koffie. Er is niets aan hun band veranderd. Al kan Piek best begrijpen als Muskens ergens deze afgelopen tijd boos of verdrietig is geweest. Ze zou het zelf ook naar hebben gevonden. Maar als iemand in ieder geval kon begrijpen hoe naar een blessure is, dan was zij het wel.

Deze week zette Piek een filmpje van haar tijdens een training op Twitter. Je ziet de reflexen van iemand die weer topfit lijkt. Maar de NK van dit weekend komen te vroeg. Gaat ze ook niet heen, gaat ze niet naar kijken. Valt toch nog zwaar. Dan liever struisvogelen, zoals ze zelf zegt. Eind februari, dan moeten ze er samen weer staan.

Muskens zou wel op de NK staan, met een gelegenheidspartner. Ze heeft zich woensdag teruggetrokken, in alle stilte. Het is die schouder weer zegt ze. En geen idee hoe ernstig het is.