Recensie

Onder ambities bezweken

In Le ciel Flamand vertelt Peter Monsaert een verhaal over kindermisbruik, zonder een balans tussen zijn vele ambities te vinden. ●●

Le ciel Flamand is een beetje een tussen-de-wal-en-het schip-film. Regisseur Peter Monsaert probeert buiten genrewetten om misdaadverhalen te vertellen, als een equivalent van de literaire thriller. Zijn debuut Offline ging over een ex-gevangene die via de computer van een vriend contact zoekt met zijn dochter die bij een sekssite werkt; die suggestie had al iets pervers.

In Le ciel Flamand vertelt hij op vergelijkbare wijze een verhaal over kindermisbruik door de voyeuristische blik van de toeschouwer te bespelen. Maar ditmaal zonder een balans tussen zijn vele ambities te vinden. Alleen al de verlopen seksboerderij waar de moeder en oma van het slachtoffer werkzaam zijn, is een film op zich.

Maar dan zijn er nog ouderschapskwesties, een wraakverhaal, een roep om respect voor de hoer. Zoiets is al snel te veel of te weinig. Wie geraakt wordt door de personages zal waarschijnlijk meer plot en psychologie verlangen. Maar de kracht van de film rust vooral in de stille beelden die een heel nare wereld schilderen waarin onschuld louter een verlangen van de toeschouwer is. Daar ook nog kindermisbruik bovenop voelt bijna als exploitatie.