Recensie

Als jonge delinquent geldbuidels jatten van rijke stadsbewoners

Mobiele games Een beetje vervreemding op z’n tijd is zo gek nog niet. Zo geeft Soul Knight je een heel nieuwe visie op fantasy, en vlieg je in Strange Telephone dankzij een magische telefoon naar verre werelden. Dat is een stuk leuker dan straatschoffie spelen in Orphan.

‘Het is een zwaar bestaan voor ons’, zingen de wezen in de film (en musical) Annie. „Nooit een kusje, steeds een trap.” Dat is nog een rooskleurig beeld van ouderloze kinderen. In Charles Dickens’ The Parish Boy’s Progress kregen ze een trap tegen hun kont en werden ze het weeshuis uitgezet als ze vroegen om een tweede portie slappe hap. Net zoals bij Oliver Twist zorgt een maatschappelijke dwangbuis ervoor dat je in Orphan in een leven vol misdaad en misère stapt. In deze retrogame, die zo op een Coleco gespeeld had kunnen worden, moet je als jonge kansloze delinquent geldbuidels leegjatten en uit de handen blijven van Victoriaanse beroepsboeven (die jou beroven) en politieagenten (die je opsluiten). Je moet elke dag genoeg geld verzamelen om eten te kunnen kopen. Het zakkenrollen doe je op een tweedimensionale boulevard vol naïeve stadsbewoners. Door te swipen beweeg je over de planken en door de portemonnees van je slachtoffers. Als gratis game zonder in-app-aankopen is Orphan een aantrekkelijke manier om je tijd te doden. Erg spannend en uitdagend is het niet.