Recensie

Zo veelzijdig kan volksmuziek zijn

Folk is een beweeglijk genre. Het kan klinken als een mijmering; gevoelig en sfeervol. Maar ‘volksmuziek’ mag ook overwoekerd zijn met electronica, zoals bij Austra.

‘Folk’ is een gastvrij genre: allerlei zangers, zangeressen en groepen waren al welkom in het huis van de volksmuziek: wel of niet politiek geëngageerd, al dan niet akoestisch, traditioneel zowel als avantgardistisch. Na de golf van anti-folk, twintig jaar geleden (met Beck), zijn het nu vooral ijl zingende zangeressen, begeleid door een tokkelende akoestische gitaar, die de naam ‘folk’ krijgen, zoals Laura Marling of Laura Veirs, en er is de rock-versie: van onder meer Mumford & Sons en The Lumineers.

De Amerikaanse zangeres Julie Byrne laat een ander geluid horen: haar tweede album Not Even Happiness klinkt nog minimaler en dwalender dan bijvoorbeeld Marling. Het eerste nummer heet ‘Follow My Voice’ en dat is precies hoe de muziek tot stand lijkt gekomen: als een mijmering waar akkoorden op akoestisch gitaar omheen gedrapeerd zijn. De instrumentaties zijn spaarzaam, maar wat te horen is (gitaarakoorden, hobo’s) heeft een ronde, volbloedige klank, waarbij Byrne’s statige stem gloedvol afsteekt. Nummers als ‘Melting Grid’ en ‘Sea As It Glides’ kregen voorzichtige maar effectieve melodieën.

Ironische nuance

Mark Eitzel past zowel in het folk-lemma, als bij de singer/songwriters. De 57-jarige voormalige voorman van de Californische band American Music Club, van wie een tijdje niets vernomen werd, heeft zijn talent opnieuw opgepoetst. Dat leidt tot het uitzonderlijk gevoelige en sfeervolle Hey Mr Ferryman. Zijn verhalende, ‘folky’ stijl kreeg dit keer een ‘Wall of Sound’-aankleding. Eitzels ontheemde melodieën, werden door producer Bernard Butler omhuld met een warm weefsel van akoestische klanken, strijkers en engelachtige vrouwenkoren. Zijn stem is gedragen, met een ironische nuance, afwisselend glijdend van ernstig laag naar hoog en teder. Zo declameert hij nummers als ‘An Angel’s Wing Brushed The Penny Slots’ en ‘The Road’. Dit verrassende Hey Mr Ferryman is zowel emotioneel als prachtig melodieus, en zal Eitzel, tot nog toe bewoner van de ‘underground’, misschien een groter publiek opleveren.

Folk is een beweeglijk genre. Dat er ook dwarsverbanden met elektronica mogelijk zijn, bleek al uit het laatste nummer van het album van Julie Byrne, ‘I Live Now As A Singer’, waarin Byrne’s zoekende stem begeleid wordt door massieve synthesizers.

Austra is de band uit Canada, rond zangeres Katie Stelmanis en producer/remixer Maya Postepski. Hun muziek valt te omschrijven als ‘folk-tronics’. Hoog uitwaaierende zangstemmen, met hier en daar een pastorale galm, worden plotseling overstemd door wervelende elektronica. Alsof de stem van Stelmanis wordt meegesleurd door een windhoos, zo klinkt het zinderende ‘I’m a Monster’. De liedjes op dit verleidelijke derde album hebben zowel stevige beats, als luchtig langswaaiende synthesizer-deuntjes. Daarmee klinkt Future Politics als een hedendaagse pop-versie van folkmuziek.

Mark Eitzel treedt op: 1/3 Paradiso, Amsterdam. Austra: 4/3 Paradiso, Amsterdam