Column

Tennisliefde

Tijdens de finale van de Australian Open passeerde onderin beeld bij Eurosport deze merkwaardige tweet van Jim Courier, interviewer in het stadion na de wedstrijden en zelf in de jaren negentig een Amerikaanse toptennisser: „Haven’t been on this much of an emotional rollercoaster since my split from Gabriela Sabatini in the summer of ’91.

Zo hoor je nog eens wat. Courier en de Argentijnse Sabatini, beiden in 1991 21 jaar, hadden in die periode kennelijk een relatie die zó droevig afliep dat Courier er 26 jaar later, als toeschouwer bij de spannende finale tussen Federer en Nadal, nóg sentimenteel van werd.

In die zomer van 1991 won Courier Roland Garros (van Agassi) en bereikte Sabatini op Roland Garros de halve finale en verloor ze op Wimbledon de finale van Steffi Graf (8-6 in de derde set). Ik was haar bijna vergeten, hoewel ze wel degelijk een groot speelster was: vier halve finales op de Australian Open, vijf halve finales op Roland Garros en winnaar van de US Open in 1990 (zege op Graf).

Sabatini was niet alleen een opvallend goede speelster, ze was ook een opvallende schoonheid: slank, donkerharig, innemend gezicht. Waar was ze gebleven? Sommige buitenlandse topsporters verdwijnen zonder veel publiciteit uit beeld; ze zijn geblesseerd of gedemotiveerd geraakt, vaak beide.

Ik zocht het op en vond op internet een interview uit 1996 in de Amerikaanse talkshow van Charlie Rose. Sabatini vertelt over haar afscheid van de tennissport dat dan net heeft plaatsgevonden. Ze was pas 26 jaar – waarom zo vroeg?

Ze had er genoeg van gekregen, de tenniswereld werd benauwend, ze wilde uitgaan, lezen en vaker bij haar vrienden en familie zijn. Financieel kon ze zich dat wel veroorloven want ze had ruim acht miljoen dollar aan prijzengeld verdiend. Rose vroeg haar waarom ze zo vaak tweede was geworden achter een speelster als Steffi Graf. Kwam dat omdat Graf meer klasse had of omdat ze ambitieuzer was? „Ambitieuzer”, antwoordde Sabatini zonder aarzeling, „meer passie voor de sport dan ik.”

Een interessant antwoord als je net een grandioze finale hebt gezien tussen twee mannen die de vleesgeworden ambitie zijn. Het was te zien aan hun emotionele reacties na afloop. Ik heb Federer nog nooit zó blij gezien en Nadal zó ontgoocheld. Ze hebben sportief veel meer bereikt dan Sabatini en ze zijn dan ook veel rijker, maar toch blaken ze nog van liefde voor hun sport. Hoezeer ze ook bevriend zijn, ze willen niet voor elkaar onderdoen en beschouwen elke onderlinge krachtmeting als een ultieme test van hun kwaliteiten.

Wie de beste is? Federer is de stijlvolste speler en heeft de meeste titels gewonnen, maar Nadal heeft veel vaker van hem gewonnen dan verloren. De snelle baan op de Australian Open was in het voordeel van Federer, die ook een dag langer rust had gehad dan Nadal, maar toch had niemand vreemd opgekeken als Nadal bij 3-1 in de laatste set was doorgestoomd naar de overwinning.

Je kunt bij hen niet spreken van ‘de beste’, ze zijn volledig aan elkaar gewaagd, vooral wat betreft overgave aan hun sport – hét verschil met Sabatini. Hoe het met haar is afgelopen? Ze is zakenvrouw (parfumlijn) geworden, doet veel internationaal charitatief werk en… is ongetrouwd en kinderloos gebleven.