Plotseling is het land van vrijheid een gevaar geworden

De gerespecteerde fotografe Eman Mohammed durft de VS niet meer uit. Ze is bang niet terug te kunnen naar haar gezin. Trumps inreisverbod voor moslims heeft bij velen angst en verwarring gezaaid.

AFP Photo / Bryan R. Smith

Eman Mohammed moest zaterdag het vliegtuig nemen van Washington naar Amsterdam. Mohammed (29) is een Palestijnse die carrière maakte als de enige vrouwelijke fotograaf in Gaza. Zij was gevraagd om dit jaar in de jury van de World Press Photo zitting te nemen.

„Het was een geweldige eer om gevraagd te worden. Toen ik drie jaar geleden naar de VS verhuisde, dacht ik dat ik carrière-zelfmoord had gepleegd. Dus dit betekende veel voor mij”, zegt Mohammed aan de telefoon.

Trumps inreisverbod voor moslims gooide roet in het eten. Palestina staat niet op de lijst van verboden landen, maar tegelijk is het geen door de VS erkend land.

NRC is benieuwd naar de ervaringen van mensen die zelf met het inreisverbod te maken hebben. Deel uw ervaringen hier.

„Een paar uur voor mijn vertrek belde mijn advocate. Ze zei dat het mogelijk was dat ik gescheiden zou worden van mijn twee dochters. Zij hebben de Amerikaanse nationaliteit, ik alleen een green card. Dus als ik bij terugkeer in hechtenis word genomen, en omdat ik verder geen familie heb in de VS, kunnen ze gewoon mijn kinderen afpakken.”

Het beste van Amerika

Mohammed zegde haar reis en al haar andere afspraken in het buitenland af. „In Gaza was ik eraan gewend om niet te kunnen reizen. Vrij te kunnen reizen was het beste van naar Amerika te verhuizen. Nu wordt mij dat afgenomen. Ook al draag ik mijn hijab niet meer, ik vind het zelfs niet meer veilig om in het binnenland te reizen.”

Vrij te kunnen reizen was het beste van naar Amerika te verhuizen. Nu wordt mij dat afgenomen

Mohammeds verhaal is maar een van de vele over families die door het Amerikaanse inreisverbod worden verscheurd. Andrew Lee Butters, oud-correspondent voor Time magazine in Beiroet en getrouwd met een Iraanse, beschreef op Facebook de situatie van zijn familie.

„Mijn 64-jarige schoonmoeder Hamideh heeft net een huis gebouwd in Massachusetts. Zij studeert aan de universiteit. Zij is nu in Dubai op familiebezoek. Zij heeft een green card maar nu bevestigd is dat ook green card-houders onder het verbod vallen, is het niet duidelijk wanneer, of Hamideh naar de VS kan terugkeren. Mijn vrouw kan haar ook niet gaan bezoeken: ze riskeert niet te kunnen terugkeren naar haar man, haar kinderen, haar werk.”

Sima Diab (37) is een Syrisch-Amerikaanse persfotografe die met haar Iraakse man en twee kinderen in Egypte woont. Zij is sinds 1980 opgegroeid in de VS maar nu is het plots onzeker of zij nog terug kan. „Ik heb net gehoord van een Syrisch-Amerikaanse met dubbele nationaliteit die van het vliegtuig is gehaald. Dus alles is mogelijk.”

Lees ook hoe wereldleiders reageren op het besluit van Trump: De Amerikaanse president schendt internationale verdragen.

De familie had deze zomer een reis naar Amerika gepland om de vele neven en nichtjes met elkaar te laten spelen. „Dat gaat dus niet door, want mijn man Omar is Irakees. Mijn moeder belde net en we zijn de lijst van familieleden afgegaan die hierdoor getroffen worden. Het is een lange lijst.”

De vraag is nu of het juridische weerwerk het inreisverbod ongedaan kan maken. „Onze instituten zijn zo sterk als de mensen die ervoor willen vechten. Gaan de meeste Amerikanen gewoon door met shoppen en voetbal kijken? Of zitten zij echt in met de bruine mensen die hun boodschappen inpakken? De dokters in de ziekenhuizen? Eerlijk gezegd: ik ben bang van niet.”

De eerste passagier

Ironisch genoeg was de eerste passagier die afgelopen vrijdag bij aankomst op luchthaven JFK bij New York in hechtenis werd genomen een Irakees die jarenlang voor de Amerikanen had gewerkt in Irak. Hameed Darwish had eindelijk een verblijfsvergunning gekregen onder een regeling voor Irakezen die gevaar lopen omwille van hun werk voor de Amerikanen. Zijn zaak werd beroemd omdat advocaten van de burgerrechtenbeweging ACLU zaterdagmiddag zijn vrijlating konden afdwingen.

Laith al-Haider (41) kent zijn situatie goed. Al-Haider, die deze krant nog heeft geassisteerd in Irak, werkte voor de Amerikanen tot zijn beste vriend in het hoofd werd geschoten. „Het waren mijn Amerikaanse vrienden die erop aandrongen dat ik zou stoppen”, zegt al-Haider vanuit Bagdad.

Sindsdien heeft hij zijn familie naar het shi’itische Najaf verhuisd, en woont hij zelf in een wijk in de Iraakse hoofdstad Bagdad waar niemand hem kent. „Vorige zomer kreeg ik een gezondheidsonderzoek. Dat is normaal een van de laatste stappen. Ik moest alleen nog komen voor het veiligheidsonderzoek. Maar sindsdien heb ik niets meer vernomen. Nu komt dat telefoontje mogelijk nooit meer.”