Van der Poel gebroken door lekke banden

WK Veldrijden Niet Mathieu van der Poel, maar de Belg Wout van Aert won de wereldtitel. Van der Poel werd geteisterd door een serie lekke banden.

ANP / Robin van Lonkhuijsen

Een uur na de finish van het wereldkampioenschap veldrijden in Luxemburg is Mathieu van der Poel (22) nog altijd ontroostbaar. Als zilverenmedaillewinnaar is hij verplicht tekst en uitleg te komen geven op de afsluitende persconferentie, maar aan zijn lichaamstaal is te zien dat dit gymzaaltje op de grens van Luxemburg en Frankrijk niet de plek is waar hij op dit moment wil zijn. Als hij antwoord geeft op vragen van journalisten bijt hij op zijn lip, zijn ogen zijn bloeddoorlopen. Hij moet blijven vechten om niet in huilen uit te barsten. Hier zit een geboren winnaar die zich onmogelijk kan schikken in de rol van secondant. En het wordt nog moeilijker te verkroppen als daar pech aan ten grondslag ligt.

„Dit is de grootste teleurstelling sinds ik ben begonnen met fietsen”, brengt Van der Poel met moeite uit. „Verliezen is sowieso pijnlijk, maar ik deed echt alles goed vandaag. Maar toen ik voor de vierde keer lek reed, wist ik dat ik de titel kon vergeten.”

Vier lekke banden in een race van een uur. Lars van der Haar, die knap vierde werd in Bieles, moest zelfs zes keer van fiets wisselen. „Dat heb ik nog nooit meegemaakt. We reden hier op bouwgrond, overal lagen scherpe stenen. Ik probeerde telkens mijn kont te lichten, maar dat hielp niets”, zei Van der Haar bij de finish.

Lees ook het interview met Lars van der Haar, die in november na een flinke blessure nog dacht dat zijn seizoen voorbij was.

Bij Van der Poel was er tot de tweede lekke band nog geen vuiltje aan de lucht. De 22-jarige topfavoriet voor de titel ging er vanaf het startschot als een bezetene vandoor. De concurrentie had bij lange na geen antwoord op zo’n furieus begin, halverwege ronde één lag Van der Poel al volledig los. Was hij dan zoveel beter dan de rest?

Het leek onderdeel van het masterplan dat Van der Poel bijna elke ronde bij de materiaalpost van fiets wisselde. Uit voorzorg een nieuwe fiets, want je kon het risico niet lopen dat de Luxemburgse modderpoel de tandwielen zou beletten te draaien. Maar de oplettende kijker zag: die pitstops waren pure noodzaak.

Gedroomd titanengevecht

Aanvankelijk leek het gedroomde titanengevecht tussen Mathieu van der Poel en de Belgische titelverdediger Wout van Aert er niet eens te gaan komen. De twee domineren het veldrijden al dit hele seizoen. Maar op deze zondag was Van der Poel een klasse apart. Wat een acrobatiek als hij van een schuinaflopende modderhelling naar beneden glibberde, zijn rechterbeen aan de grond ter extra ondersteuning, het lichaam altijd zonder aarzeling gericht op de beweging naar voren. Op het oog slungelig, maar o zo effectief.

Maar achter de schokkende schouders van de jonge Nederlander vocht Wout van Aert zich langzaam dichterbij. Twee lange rondes bleef het gat zo’n vijftig meter. Van Aert kreeg het maar niet dicht. Maar bij Van der Poels derde lekke band kwam het van een hergroepering, en nu kon het gevecht der godenzonen losbarsten. Maar lekke band nummer vier voorkwam zo’n nieuwe episode. Van der Poel raakte achterop, twintig werden dertig seconden, zelfs veertig, en snel bleek dat hij genoegen moest nemen met een troostprijs. En dat kwam hard aan.

Van der Poel was op volle oorlogssterkte naar Luxemburg gekomen. Hij had zich tijdens de race ook superieur gevoeld aan Van Aert, en dus was verliezen deze zondag „een kwestie van botte pech”, zei hij met waterige oogjes.

Twitter avatar job_dusoleil Job van der Zon En dan valt het besef als een zeis. Van der Poel in tranen naar de persco. #Bieles2017 #ob https://t.co/XMoIPepeNd

Slimmere bandenkeuze

Maar waren al die lekke banden echt niet te voorkomen geweest? Want waarom was het Wout van Aert bespaard gebleven? Had hij om de scherpe stenen heen weten te sturen? Neen, het ging om een slimmere bandenkeuze, zei de Belgische wereldkampioen, gehuld in de regenboogtrui. „Bij de verkenning vanmorgen reed ik met mijn normale modderbanden, maar ik voelde dat die te zacht waren. Ik heb toen gekozen voor banden met minder grip, maar ook minder weerstand, goed voor modder en ijs. Dat heeft me een voordeel opgeleverd ten opzichte van Mathieu.”

Van der Poel verweet zichzelf niets. „Ik reed op banden die ik het hele jaar gebruik. Bij de cross van Namen had je een soortgelijke ondergrond. Toen was er ook niets aan de hand. Het is zoals ik al zei: gewoon pure pech.”