Recensie

Drake moest het vooral hebben van de hallucinerende lichtbollen

Na twee keer uitstel waren de verwachtingen voor het concert van Drake groot. Het viel een beetje tegen. De grootste popster van dit moment moest het vooral hebben van de hallucinerende lichtbollen.

Concert van Drake in de Ziggo Dome. Foto: Andreas Terlaak

Het concert van Drake, afgelopen zaterdag in de Ziggo Dome in Amsterdam, zal herinnerd worden om de aankleding en de vele praatjes tussendoor, en minder om de muziek. De Canadese zanger liet binnen anderhalf uur zo’n vijfentwintig nummers horen, in fragmenten. Kwam het publiek net in de stemming voor het hectische ‘HYFR”, moest het al omschakelen naar een loom ‘Keep The Family Close’. Of luisteren naar Drake’s lofzang op Amsterdam en zijn publiek.

Amsterdam had de eer van de première van Drake’s Europese tournee – die heel anders moest worden dan de Amerikaanse concertreeks. Omdat de technische afwerking ingewikkeld was, werd die première tot twee keer toe uitgesteld. Maar toen stond hij daar, gisteravond: de grootste popster van dit moment, eigenaar van diverse streaming-records, en soepel verknoper van hiphop, r&b en soul-ingrediënten.

Drake is a-typisch in meerdere opzichten. Hij is de rapper bij wie geweld geen thema is, en de zoetgevooisde r&b-zanger bij wie liefde problematisch is. Zo onderscheidt Drake zich, in zijn teksten, van de collega’s. Muzikaal is hij gewiekst. Op eerdere albums was de omlijsting soms bruut en claustrofobisch, maar op zijn nieuwste, ‘Views’, creëert hij een zwoele sfeer met weinig middelen. Met grote publieke bijval tot gevolg.

Zaterdagavond bleek Drake, meer nog dan bij eerdere tournees, het middelpunt van zijn eigen universum. Hij stond er, keurig op tijd, en vulde het enorme podium nagenoeg in zijn eentje – een drummer, keyboardspeler en dj stonden nagenoeg onzichtbaar onder hun afdakje. Drake rende heen en weer, boog zich naar het publiek en sprong op de uit het podium oprijzende kubussen, omringd door vuurknallen en confettikanonnen.

Het technische hoogstandje, waarvoor we gewacht hadden, bestond uit honderden witte lichtbollen die boven het publiek op en neer bewogen: soms in duidelijke patronen, soms stuiterend. De perfectie van die snel welvende lijnen en bogen, bleek hallucinerend. Maar het mooist was het bij ‘Hotline Bling’, toen een chaos van roze belichte bollen door de ruimte stuiterden. Ongeveer halverwege verplaatste Drake zich naar een rond podium middenin de zaal, waar ook nog een grote witte globe werd opgeblazen – als verwijzing naar de tour-titel ‘Boy Meets World’.

Foto: Andreas Terlaak

De muziek klonk helder, Drake heeft een robuuste stem en genoeg charisma om het publiek alert te houden. Maar opvallend was het volledig ontbreken van betekenis. Op het filmscherm werden enkele abstracte beelden getoond; Drake’s woorden bestonden uit gefleem en complimenten, en dan was er nog de belegen stunt om de zaal te verdelen in vakken die ieder zo hard mogelijk moesten juichen. Wat wil deze 30-jarige wereldster eigenlijk zeggen?

En zal dit de toekomst zijn: dat succesvolle artiesten hun repertoire in brokstukken voorschotelen? Dat belooft niet veel goeds, want het publiek gaf weinig sjoege. Zelfs Drake’s uitvoering van zijn nummer ‘Jumpman’, leidde hier tot heel wat minder gespring en uitbundigheid dan toen hij datzelfde nummer vorig weekend in de Melkweg rapte, als gast bij Rae Sremmurd.

Boy Meets World, heet deze tour. Maar wat komt Drake tegen, afgezien van een overdaad aan elegante witte bollen?