Niet normaal

Column Georgina Verbaan vraagt zich af waarom mensen pas iets doen als het eigenlijk te laat is.

De laatste weken is er iets raars aan de hand. En met raar bedoel ik iets dat niet ‘normaal’ is. Ik ben doorgaans gek op afwijkende zaken. Afwijkend is interessant, afwijkend houdt je wakker. Maar dit is het soort wakker dat je bent in een nachtmerrie. Een nachtmerrie waarin alles echt is, ieder detail, maar waarin wat er gebeurt zo onvoorstelbaar is, zo absurd. Op het eerste oog is alles hetzelfde, maar een bijna onhoorbare melodie in mineur verspreidt zich listig als een nevel en verankert zich in alles met een hartslag in een poging warm bloed te bevriezen, en het enige wat je kan doen is je kwaad maken. Blijven bewegen. Apathie is geen optie, want als je de nevel de kans geeft, versteen je. Kan niets je meer schelen. En om je heen zie je het gebeuren, mensen van wie je het niet verwacht had, zijn kiezels in de handen van een maniak geworden. En hij gooit met ze. Je bent klaarwakker in een nachtmerrie en je weet het, toch kan je er niet uit ontwaken.

Zo voelt het sinds de inauguratie van Trump.

Op de een of andere manier had ik niet gedacht dat het echt zou gebeuren, maar hij is niet gestikt in een kippenbotje, hij is niet uitgegleden in de badkamer. Naakt. (Sorry). En in zijn eerste vijf dagen als president zijn er zoveel ongelooflijke dingen gebeurd, dat je je wellicht afvraagt of je perceptie van de wereld in zijn huidige staat – zoals jij die ervaart, dus – wel klopt. Omdat het zo surrealistisch aandoet. En dat zal precies de bedoeling zijn. Gelogen werd er altijd al, maar zoals Sean Spicer het doet, in die setting die we zo goed kennen, die ons vertrouwd is, is wel spectaculair hoor. Het komt op de wereld wel vaker voor, maar de laatste keer dat we het in het Westen zo aantroffen was… Ach, u weet wel wanneer.

Een bijna onhoorbare melodie in mineur verspreidt zich listig als een nevel

Veel media blijven hangen in Trumps omgang met de media, want media is alles, voor media. De obsessie van media is de obsessie van Donald Trump voor Donald Trump in de media. En elk woord wordt uitgeplozen. Het leidt af van de muur, de pijpleidingen door reservaten, de ontkenning van klimaatverandering, van de wetenschappers die niet mogen publiceren voordat ze toestemming hebben, de besluiten die over vrouwenlichamen worden genomen. En het gaat maar door. En je kijkt ernaar. En je kijkt nog eens naar het filmpje waarin Trump mechanisch en liefdeloos danst met zijn vrouw op My way. En je hoort and now, the end is near en je ziet de mensen van plastic en ze lachen.

De camera zoomt uit en honderden telefoons nemen het op. Voor wie, denk je? Waarom doen ze niets? En je realiseert je dat jij dáár weer naar zit te kijken, voor de tiende keer al, omdat het zo sinister aandoet, zo vervreemdend is, dat het een horrorfilm lijkt. En horrorfilms zijn niet echt. Maar eigenlijk moet je iets doen, voor de wereld verdrinkt of uit elkaar spat. En je zou misschien je minister-president wel willen vragen een standpunt in te nemen tegen wat er gebeurt, maar je minister- president heeft volgens de New York Times net een ‘Trump like turn’ genomen, waarmee hij Geert Wilders salonfähig heeft gemaakt. Waarom doen mensen pas iets als het eigenlijk te laat is? Want we moeten iets doen, toch? Ja, we moeten iets doen.