Recensie

NBE speelt Mozarts opera ‘Don Giovanni’ in een uurtje

Het NBE tovert Don Giovanni, opera aller opera’s, om tot een voorstelling op broekzakformaat.

Foto Remke Spijkers

Het Nederlands Blazers Ensemble heeft er inmiddels verschillende op zijn naam staan: pocketopera’s. Dat zijn beroemde opera’s in een radicale bewerking die misschien niet in je broekzak past, maar wel in bescheiden behuisde theaters. Deze versie van Mozarts Don Giovanni, opera aller opera’s, duurt een uurtje (i.p.v. drie) en volgt één verhaallijn: de wraak van Donna Anna op de onverbeterlijke verleider Don Giovanni.

Mozart-puristen zijn gewaarschuwd, want het snoeiwerk is niet mis. Niet alleen verdween er twee uur muziek, de resten werden uitgebreid gehusseld, waarbij zelfs aria’s van personage wisselden. Librettist Flip Broekman zorgde voor een Nederlandstalige tekst die de schunnigheid niet schuwt. Actuele parallellen (‘kleedkamerpraat’, ‘poezengrijpen’) worden gretig opgeraapt. De beroemde vrouwencatalogusaria is veranderd in een ‘bangalijst’ met weinig vleiend geportretteerde BN’ers. En de kwade genius achter al het bedrog lijkt niet Don Giovanni, maar zijn knecht Leporello.

De reden dat de boel niet totaal derailleert is het trio uitstekende, veelzijdige zangers, met wie het NBE vaker samenwerkt. Sopraan Johannette Zomer schakelt moeiteloos tussen coloratuur en kleinkunst. Bariton Frans Fiselier heeft een prachtige klank en geniet van de slapstick. Tenor Bernard Loonen is het leukst als de verdorven sater Leporello, met het voorkomen van een corrupte coryfee uit de lokale politiek. Zijn aria Ik krijg vanavond een beeld op visite is een komisch hoogtepunt.

De inventieve en kundige benadering door het NBE doet lekker fris aan, ook doordat de musici losjes inspringen als figurant. Je kunt het oneerbiedig of ridicuul vinden, maar deze mini-Mozart is toegankelijk en knap gemaakt.

    • Joep Stapel