opinie

    • Hugo Camps

Adelstand

Drie diepe dertigers staan dit weekend in de finale van de Australian Open. Met als strik rond het epos de Sister Act. De vierde finalist, Rafael Nadal, is iets jonger, maar mag gezien zijn conduitestaat ook verheven worden in de adelstand der veteranen.

Roger Federer, Rafael Nadal, Venus en Serena Williams brengen in Melbourne een ode aan de ongekende diepten van passie voor de sport. Alle vier eerder afgeschreven wegens blessureleed en ziekte. Maanden aan de kant. Maar zie ze nu schitteren als wervelende derwisjen met de focus op net en baseline. Klaar om records te breken.

Slijtage is voor de anderen. Zeker voor Venus Williams en Roger Federer is de finale in Melbourne een geweldige overwinning op zichzelf. Ondanks zijn uitpuilende palmares verbeet de Zwitser fysiek malheur voor een laatste droomfinale tegen zijn vriend Rafael Nadal. Beide grootmeesters hadden er een uitputtende vijfsetter voor over, tot hun tong over de grond sleepte. De wil om te winnen was sterker dan pijn en moedeloosheid. Dat alleen al illustreert de grand cru van deze toptennissers. Multimiljonair, alles gewonnen, maar nog zo hongerig naar succes als een eerstejaarsamateur.

Ik ken voetballers die bij een ingegroeide teennagel een paar weken op de bank blijven liggen. Ze voelen zich in de steek gelaten door hun goddelijke lichaam en wentelen zich in zelfbeklag. Vragen over hun pijngrens worden afgevoerd als belediging. Wielrenners zijn minder kleinzerig, maar hebben meestal de jeugd mee.

Al even indrukwekkend zijn de prestaties van de zussen Williams. Voor het eerst sinds 2009 staan Venus (36) en Serena (35) weer tegenover elkaar in een grandslamfinale. Wat Venus betreft, mag dat een wonder heten. Ze kampt al jaren met het syndroom van Sjögren, een chronische reumatische auto-immuunziekte. De ene dag is er niets aan de hand, de volgende dag kan ze nauwelijks haar arm in de hoogte tillen. Zelf omschreef ze haar fysieke toestand eens „alsof je telkens met een dobbelsteen gooit”. Toch hielden chronische vermoeidheid en gewrichtspijn haar niet tegen om weer de tennisbaan op te zoeken. De finale op de Australian Open wordt voor haar hoe dan ook een plechtig moment. De uitslag doet er niet toe.

Serena heeft het makkelijker, want begaafder. Ze is minder monomaan met haar sport bezig, vindt naast de tennisbaan ook nog plezier in mode, tv-optredens en kunst. En een hongerlijer is ze ook nooit geweest. Serena kan zaterdag haar 23ste grandslamtitel veroveren en daarmee het record van Steffi Graf (22) breken.

Waar zijn de tienermeisjes in het tennis? Ze zijn er niet meer. Ook daarom is de heerschappij van de Williams-zussen zo indrukwekkend. Voor het geld hoeven ze allang niet meer te tennissen, ze beulen zich af uit eerzucht en belichamen daarmee de zuiverste noblesse van sport.

De vier finalisten op de Australian Open zijn uit dezelfde rib van eer- en strijdlust gesneden. Federer en Nadal overtreffen hun klasse met een nooit eindigend temperament om te winnen. En de Williamsen zijn in elke set bereid te sterven aan het net. De sportbeleving van de vier tennisiconen is oudtestamentisch. Haarbandjes en plissérokjes verdwijnen uit het zicht bij opslag en volley. Luxe eveneens. De droge kurk waarop ze drijven in het leven is pure passie. En gratie krijgen we er gratis bij.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps