Opinie

Achtervolging

Op weg naar een afspraak zie ik plotseling een wieldop de berm in rollen. Ik toeter naar de auto voor me, stop, ren naar de wieldop, raap ’m op, spring weer in mijn auto en probeer zo snel mogelijk bij mijn voorligger te komen.

Met lichtsignalen probeer ik tevergeefs met de bestuurder van de auto contact te krijgen. Ten einde raad doe ik mijn raampje open en houd ik mijn arm met de wieldop buiten het raam omhoog. Ook tevergeefs, de bestuurder rijdt onverschrokken door.

We zijn inmiddels buiten de bebouwde kom beland. Mijn voorganger neemt de snelweg, ik volg – afhaken is geen optie meer nu ik inmiddels ruim een kwartier achter hem aan rijd. Het stoplicht onderaan de door mijn voorganger genomen afslag staat gelukkig op rood. Ik spring uit mijn auto, tik op het raampje van mijn voorganger en overhandig hem eindelijk zijn wieldop. Hij bedankt mij vriendelijk en we gaan ieder ons weegs.

Als mijn man ’s avonds thuiskomt vraagt hij of ik al gezien heb dat er een wieldop van mijn auto mist.