‘Ik moet me extra bewijzen’

Marina Mascarell

Het Haagse festival Cadance maakt tweejaarlijks de balans op van de Nederlandse dans. Dit jaar met de Spaanse choreografe Marina Mascarell.

Dans maken die reflecteert op grote maatschappelijke thema’s is voor de Spaanse Marina Mascarell (36) doodnormaal. Thuis in Valencia ging de conversatie vroeger „voor negentig procent” over politiek en geschiedenis. „Mijn familie is er een van vechters, activisten. Vooral mijn moeder was gepassioneerd. Je kon haar pijn over het onrecht voelen. Ik heb die passie gecombineerd met dans, beweging.”

Voor Mascarell besloot als freelance choreograaf door te gaan, vlinderde ze tussen een studie pedagogie, dans en engagementen bij verschillende gezelschappen, waaronder het Nederlands Dans Theater. Daar maakte zij diverse choreografieën in speciale jonge-choreografenprogramma’s. In 2011 voelde ze dat zij zich buiten het gezelschap beter zou kunnen ontplooien. „Ik had behoefte aan verdieping, en daar is in een groot gezelschap geen tijd en ruimte voor.” Sindsdien creëert Mascarell bij het Haagse dansproductiehuis Korzo.

Trailer Three Times Rebel

De onderwerpen van haar choreografieën vereisen dan ook onderzoek. Voor een voorstelling over maatschappelijke uitstoting (Kids Out of The Cage) dook Mascarell in de Russische literatuur. In It’s like a large animal deep in sleep (waarvoor zij vorig jaar genomineerd werd voor de Prijs van de Nederlandse Dansdagen) gaf zij met speelse vormen en taakstructuren een intelligente schets van de werking van democratie en de illusie van keuzevrijheid: door drie dansers een uur lang vijftig kartonnen verhuisdozen in wisselende opstellingen te laten plaatsen. Vormgeving is een van Mascarells sterke punten. Ze liet haar dansers bijvoorbeeld op een tapijt van stro of groene linzen dansen.

Schoonheidsmythe

Ze kiest er bewust voor ver weg te blijven van statements of simpele antwoorden. „Ik probeer de vragen op tafel te leggen en die van een objectieve afstand te benaderen.”

Voor Three Times Rebel, de nieuwe voorstelling, bestudeerde zij een jaar lang de emancipatiegeschiedenis van de vrouw. Omdat ze nu eenmaal een vrouw ís, wordt dit stuk onvermijdelijk subjectiever, minder conceptueel, „bijna een dansdocumentaire”. Met zelfs een bijrolletje voor Donald Trump, middels een van zijn minder smaakvolle uitspraken over vrouwen. „Het nieuws over die pussy-opmerking viel midden in onze repetitieperiode en is illustratief voor het geweld tegen vrouwen, de discriminatie die nog steeds bestaat.”

Ook in de danswereld signaleert zij achterstelling. „In het ballet is de objectivering van het vrouwenlichaam totaal, maar in de hedendaagse dans heerst eveneens een schoonheidsmythe. En als vrouwelijke choreograaf moet je, zeker als je net begint, je waarde extra bewijzen, vasthoudender zijn, beter. Gelukkig gaan de deuren voor mij nu wat makkelijker open.”

Cadance, Korzo Theater, Den Haag, 27 januari t/m 12 feb. Inl: cadance.nl, Met ‘Three Times Rebel’ van Marcina Mascarell op 27/1.