Recensie

Ellen Parren, diva van de absurdistische tv

De kwaliteit van de sketches in het programma TreurTeeVee is zeer hoog. De acteurs zijn voortreffelijk, vooral Ellen Parren verdient een speciale vermelding.

De naam van Rob Touber (1936-1975) valt relatief weinig in de artikelen en berichten naar aanleiding van de dood van Adèle Bloemendaal. Toch was zij de muze van deze innovatieve regisseur, die in de jaren 60 en 70 (naast onder meer Bob Rooyens en Jean-Christophe Averty) bewees dat televisie ook kunst kon zijn.

Omdat televisie nu aan andere criteria lijkt te moeten voldoen, is zoiets als kunstzinnige tv een zo goed als vergeten potentie geworden. En als er per ongeluk nog eens een poging in die richting doorheen slipt, dan weet de kijker niet wat hij ermee aan moet en zijn de cijfers desastreus.

Toch raad ik aan eens de eerste twee afleveringen van TreurTeeVee (VPRO) terug te kijken. Eerder vertoonde TV LAB (NPO3) al een eerste proeve van deze productie, geschreven en gespeeld door de acteurs van het muziektheatergezelschap Circus Treurdier en geregisseerd door Joost van Hezik.

De losse sketches zijn de satire voorbij en vormen stiekem ook bijna een aantal doorlopende verhalen. Maak kennis met Yolanda (Ellen Parren), een psychotherapeute met levensangst, die zich kapt en rookt als Uma Thurman in Pulp Fiction. Haar leven is „niet super maar okee”.

De andere ‘hoofdpersoon’ is de ijdele tv-presentator Frederik Kaak (Jan-Paul Buijs), die zich het liefst onder „de gewone mensen” in de Gehaktstraat begeeft, om ze uit te nodigen tot deelname aan zijn spelshow Pak Het Kwartje.

Ook bevindt zich in die achterbuurt Het Eeuwige Nachtcafé, waar Kaak een dame oppikt, die hem een SOA bezorgt. De roddelpers krijgt er lucht van, en daar gaat de reputatie van Kaak!

Dan is er nog een konijn (Thomas Spijkerman) dat in dromen verschijnt en totalitaire machthebbers uitdaagt („ik verwacht een bad van bloed!”) en een neurotische terrorist (Peter van Rooijen). Soms barsten alle acteurs unisono uit in een treurig lied, dat bijvoorbeeld bezingt hoe De Man met de Helm weerstand kan bieden aan De Man met de Hamer.

Ik ken weinig andere programma’s die proberen de absurditeit van deze tijd naar een abstract niveau te tillen en er een groteske revue van weten te maken.

Niet alles is even briljant, maar de gemiddelde score is verbazend hoog. Dat valt te verklaren uit de theatrale vormgeving, de soms poëtische, dan weer zeer banale teksten. Maar vooral heeft het te maken met de voortreffelijke acteurs.

En onder hen verdient Ellen Parren speciale vermelding, als een aankomende diva van de vervreemdende televisie. We zagen haar al eerder in gastrollen in Missie Aarde en Zondag met Lubach, en hoopten op meer.

Je zou haar een Rob Touber van de 21ste eeuw toewensen, maar ik kan me haar ook voorstellen als een ster van de zwijgende cinema à la Louise Brooks of van de swinging sixties in de trant van Rita Tushingham. Kortom: geen modieus type, maar in potentie een universele vedette, zo brutaal en elegant als Adèle.