Column

‘A lot of respect’

Pas achteraf kreeg ik een indringende fantasie bij die hemeltergende inauguratie van Donald Trump. Stel je voor: we zijn bij het gedeelte van Trumps rede beland, waarin hij tekeergaat tegen het politieke establishment in Washington dat, opzij van hem, machteloos zwijgend moet toeluisteren.

„We dragen de macht van Washington DC over en geven die terug aan u, het volk”, tiert Trump. „Al te lang heeft een kleine groep mensen in de hoofdstad van ons land profijt gehad van de regering, terwijl het volk de prijs betaalt. Washington gedijde, maar het volk deelde niet in deze rijkdom. Politici hadden succes, maar de banen verdwenen en de fabrieken sloten.”

Er ontstaat enige onrust op de tribune, sommige van de voorname gasten stoten elkaar aan. Alleen Obama blijft breed grijzen, alsof hij op een verjaardagsfeestje van zijn dochter zit. Trump zet zijn rede voort en schreeuwt met gebalde vuist: „Deze Amerikaanse slachting stopt hier, nu meteen!”

Dan verrijst de kloeke gestalte van Michelle Obama. Voor haar is de maat vol. Zij heeft er steeds met een stuurs gezicht bij gezeten, nu beweegt ze zich vastberaden langs een rij zittende gasten naar de trap die naar de uitgang voert. Minachtend kijkt ze nog eenmaal over haar schouder, dan loopt ze snel door.

Ook Hillary Clinton is opgestaan. Ze lacht honend naar de spreker die verbaasd achterom kijkt. „Come on”, zegt ze tegen Bill naast haar, maar die wil net als Obama geen gedonder in de presidentiële tent en blijft schaapachtig glimlachend zitten. Of heeft Bill misschien op de tribune een schoonheid gezien die hij na afloop graag even apart zou willen nemen?

Hillary haalt haar schouders op en schuifelt in haar witte Ralph Lauren-jas naar de trap om vervolgens met twee treden tegelijk de uitgang te bereiken. Zien we dat goed? Toont ze nog even de middelvinger voor ze verdwijnt?

Een reusachtig schandaal is geboren. Uit het publiek worden de „Lock-her-up’’-spreekkoren tegen Hillary steeds sterker. Er beginnen zich meer gasten demonstratief naar de uitgang te begeven, Trump merkt het, zijn betoog stokt, hij mompelt iets dat op ‘goddamned motherfuckers’ lijkt, maar hij herstelt zich en zet zijn rede voort. Zijn vrouw Melania is intussen flauw gevallen, wat vreemd is voor iemand die eruitziet als een onwankelbaar standbeeld.

Ja, als het zó was gegaan had ik toch nog, na al die uren tv-kijken, met enige voldoening naar bed kunnen gaan. Nu moest ik de nacht in met al die kleffe, huichelachtige beelden van allerlei hotemetoten die vriendelijkheid veinsden hoewel ze elkaar diep haatten.

Het ergste tafereel voltrok zich uren later tijdens de lunch met congresleden. Vooraf had Trump Hillary een snelle hand gegeven terwijl hij haar iets toeblafte – complimenten, bemoedigende woorden? Tijdens de lunch zei Trump in een korte toespraak dat hij „very, very honored’’ was met de aanwezigheid van de Clintons. „There is nothing more I can say because I have a lot of respect for those two people, so thank you all for being here”, loog Trump, terwijl hij ook nog om een applausje vroeg. Hillary stond op, maar liet zich snel weer zakken.

Misschien had ze op deze dag nog liever in de gevangenis gezeten die Trump haar nog niet zo lang geleden beloofde.