Een genie op ski’s

Kitzbühel

De Streif geldt voor skiërs als de hel op aarde. Wie zoals Dominik Paris voor de tweede keer binnen vier jaar op de levensgevaarlijke afdaling van de Hahnenkammrennen in Kitzbühel wint, is een genie op ski’s.

Dominik Paris in actie op de Streif. Foto: Dominic Ebenbichler/Reuters

Domme is zijn geuzennaam. Door hemzelf gegeven en met trots gedragen, als afgeleide van zijn voornaam. Een bijnaam met een knipoog. Typisch Dominik Paris, de extraverte, bij vlagen recalcitrante Italiaan. Maar dom is hij allerminst. Wie voor de tweede keer binnen vier jaar op de levensgevaarlijke Streif de afdaling van de Hahnenkammrennen in Kitzbühel wint is een genie op ski’s.

De Streif geldt voor skiërs als de hel op aarde. Wie op 1.665 meter hoogte bijna loodrecht over 3,3 kilometer naar beneden stort, heeft leeuwenmoed, misschien te veel. Zelfs kenners twijfelen of de piste verantwoord is. Het is bijna flirten met de dood, zo hoog is de moeilijkheidsgraad. Zware valpartijen in Kitzbühel zijn legendarisch, waarvan die van de Oostenrijker Patrick Ortlieb (1999), de Zwitser Daniel Albrecht (2009) en de Oostenijker Hans Grugger (2011) het einde van hun carrière inleidde.

De diversiteit bepaalt de extreme moeilijkheidsgraad. De Streif heeft alles wat een afdaling zo adembenemend maakt: er worden hoge snelheden bereikt – op weg naar de finish vaak meer dan 140 kilometer per uur – er zijn bovenmatige steile stukken – gemiddeld 27 procent, met 85 procent als uitschieter – waanzinnig moeilijke bochten, een hoogteverschil van 850 meter en spectaculaire sprongen. De Streif overtreft alle andere afdalingen in het wereldbekercircuit.

Stoerste mannen

Deze keer bleven ongelukken uit, al vloog de Zwitser Beat Feuz op de steile Hausbergkante, in gewonnen positie, uiteindelijk schadeloos, in de vangnetten. De stoerste mannen kwamen zaterdag vooral uit Frankrijk, voorafgegaan door een winnaar met een Franse naam. Achter Paris werd de jonge, beloftevolle Valentin Giraud Moine (24) tweede en de oude 36-jarige vos Johan Clarey derde. Verrassend, namen die niet in top-drie werden verwacht. Maar de Fransen hadden grip op de Streif, in tegenstelling tot favorieten als de Oostenrijker Matthias Mayer (achtste), diens landgenoot Hannes Reichelt (negende) en de dit seizoen vooral op de Super-G dominante Noor Kjetil Jansrud (36ste).

Maar de primus inter pares was Dominik Paris, die de Streif streelde als een begeerlijke vrouw en zijn hoogtepunt beleefde met een finale snelheid van 144 kilometer per uur. Hij voegt zich als dertiende in het rijtje dubbele winnaars van de afdaling in Kitzbühel, de piste die zaterdag opnieuw werd omzoomd door zo’n 50.000 toeschouwers, onder wie de Amerikaanse acteur/gouverneur Arnold Schwarzenegger, Formule 1-baas Bernie Ecclestone en de voormalige coureur Niki Lauda. De elite laat zich tijdens de Hahnenkammrennen traditiegetrouw graag bewonderen aan de voet van de Streif.

Paris vond het prima, schudde uitbundig de hand van zowel Ecclestone als Lauda in het besef dat hij zoetjesaan tot de groten onder de afdalers behoort. Van zijn 142 starts in wereldbekerwedstrijden brachten hem er achttien op het podium, zeven keer als winnaar, met zes op een afdaling. Paris is een snelheidsspecialist met een voorkeur voor moeilijke omstandigheden. Hoort bij zijn karakter, dat gevormd is door de keerzijde van het leven. Paris maakt het zichzelf niet makkelijk én het is hem niet altijd makkelijk gemaakt.

Metselaar en schaapherder

Aan de hand van zijn ski-gekke vader mag Paris al jong vertrouwd zijn gemaakt met de lange latten, vanzelfsprekend was een sportcarrière bepaald niet. Als het om skiën ging was Paris’ oudere broer René talentvoller. Maar Dominik blonk uit in wilskracht en doorzettingsvermogen, eigenschappen die hij pas aansprak na zijn achttiende, toen Dominik het als metselaar bekostigde losbandige leven met vrienden verbrak. Hij vertrok voor honderd dagen naar de Zwiterse Alp Splügenpass om als schaapherder in eenzaamheid over het vervolg van zijn leven na te denken. Paris kwam als herboren terug en besloot dat hij professioneel skiër zou worden. En zo geschiedde. De rest is historie, althans tot op heden, op 27-jarige leeftijd.

Paris vlindert ondanks alles nog steeds door het leven, zonder overigens de ernstige kant uit het oog te verliezen. Hij neemt zijn sport bloedserieus, maar leeft zich graag uit in muziek. Zijn optreden als gitarist met teamgenoot Siegmar Klotz schijnt in het circuit vermaard te zijn. Maar ook buitenissig, want Paris zingt bij voorkeur death metal. Nou ja, zingen. Hij spreekt zelf van grommen, zijn manier van ontspannen.

Dodelijk motorongeluk

Mooie afleiding voor het vastomlijnde leven als skiër. En een goede ontspanning voor zijn gedachten die regelmatig uitgaan naar zijn broer René. Expliciet: naar de dood van zijn broer. Die kwam in 2013 om het leven bij een motorongeluk, uitgerekend het jaar waarin Paris doorbrak met zijn overwinning bij de Hahnenkammrennen. Zijn broer verdwijnt nooit uit zijn herinnering, vooral niet omdat Paris hem na het ongeluk dood op straat heeft zien liggen. Hij moest zo nodig gaan kijken naar het ongeluk waarover in zijn omgeving verteld werd.

Heftig en vooral confronterend dat bloedige beeld. Maar voor Paris geen reden met de handrem van berghellingen te roetsjen. Dat past niet bij hem. Skiën, afdalingen in het bijzonder, doe je vol overgave, compromisloos. Anders kun je nooit winnen, zeker niet op de Streif.