Zijn stem in de straten hoorde bij de stad

Chuck Deely (1954-2017), geboren in Detroit, was een geliefde straatmuzikant in Den Haag. Tussen de middag ging hij altijd even naar huis.

Chuck Deely aan het werk. „Hij zong mooie nummers. Bob Dylan, Guns ’n Roses. Hij had er een goede stem voor.” foto anp

’s Ochtends voor het Centraal Station en ’s middags voor de Bijenkorf. Voor Hagenaren was straatmuzikant Chuck Deely moeilijk te missen. Rocking in the free world en knocking on heavens door. Aan het begin van de dag klonk het nog hartstikke goed, aan het eind van de dag een stuk minder. „Dan was zijn gitaar koud en zijn stem schor”, vertelt de Alexander Spoor, zelf ook muzikant. „Maar wat wil je, als je elke dag tien uur in de kou staat te spelen.”

„Tussen de middag ging hij altijd even naar huis”, zegt Alexander Gorssen, die in 2003 een documentaire maakte over de muzikant. „Ik denk om drugs te gebruiken.” Aan Gorssen vertelde Deely destijds dat hij lange tijd verslaafd was geweest aan heroïne en later was overgestapt op methadon. Gorssen: „Maar of dat allemaal waar is, weet ik eigenlijk ook niet.” Deely had in elk geval altijd wel een blowtje bij de hand, herinnert hij zich, in zijn broek- of jaszak.

Chuck Deely werd in 1954 in Detroit geboren als Charles Edward Deely III. Hij kwam in 1973 tijdens zijn dienstperiode naar Duitsland, en begon daar op te treden met verschillende bands. Hij ontmoette daar ook zijn eerste vrouw, van wie hij na vijf jaar huwelijk weer scheidde. Deely ging vervolgens als muzikant werken aan de Costa del Sol, waar hij zijn tweede vrouw ontmoette – een Nederlandse. Het stel woonde tot 1994 in Tenerife, maar toen Deely visumproblemen kreeg moest hij verhuizen naar Nederland. Zijn vrouw zou achter hem aan komen, maar dat is nooit gebeurd.

Het leven van Deely was niet per se gemakkelijk. „Hij had altijd geld nodig”, zegt Gorssen. „En er was bij hem altijd wel iets ellendigs aan de hand.” De ene keer was hij bestolen, de andere keer ziek. „Hij wisselde constant van telefoonnummer omdat zijn mobiel kapotging of kwijtraakte. Niemand kon hem bereiken.” Gelukkig voor Deely leken mensen hem wel een hoop te gunnen: heel veel Hagenaren gaven hem wel eens kleingeld; af en toe kreeg hij in een keer een briefje van vijftig of honderd in zijn hand gedrukt.

Eind 2016 zette Spoor op Facebook een inzamelingsactie op touw voor Deely, omdat hij tijdens de kerstdagen – juist zijn meest lucratieve tijd – griep had gekregen en daardoor niet kon zingen. „Ik had verwacht dat ik een paar honderd euro bij elkaar zou krijgen”, zegt hij. Het werd 5.000 euro. „Dat komt denk ik vooral omdat iedereen Chuck kent. Dat galmen van zijn stem in de straat is een soort oergeluid van de stad geworden.”

Maar dat Deely bleef overleven als straatmuzikant lag niet alleen aan zijn gunfactor en zijn bekendheid. „Mensen vonden hem ook echt goed”, zegt Gorssen. „Dat was hij ook. Hij zong mooie nummers. Bob Dylan, Guns ’n Roses, dat ene liedje over de hemelpoort. Hij had er een goede stem voor.” Volgens Spoor was Deely nog veel getalenteerder dan de meeste mensen dachten. „Hij schreef zelf prachtige nummers en kon naast gitaar ook nog heel goed piano spelen.” Op 16 mei 2012 gaf het Residentie Orkest samen met hem een concert.

Om aan extra geld te komen maakte Deely zelf cd’s die hij tijdens het zingen op straat verkocht. „Hij nam die meestal gewoon zelf op met zijn eigen computer,” zegt Gorssen, „maar ze klonken nog best goed”. Eén keer kocht Gorssen een cd waar eenmaal thuis helemaal niets op bleek te staan. „Had hij het verkeerd gebrand.” Gorssen ging terug naar Deely, die beloofde dat hij hem de volgende keer een goede variant zou geven. Gorssen: „Maar dan kwam er natuurlijk weer geen volgende keer.”

De ochtend van maandag 9 januari werd Deely plotseling onwel. Zijn huisgenoten belden de ambulance en Deely overleed later die middag in het ziekenhuis, waarschijnlijk aan een hartaanval. Op zijn Facebookpagina en op Twitter regende het na het bekend worden van zijn overlijden condoleances en herinneringen. „Den Haag gaat je missen Chuck!”, schreef Omroep Max-baas Jan Slagter direct op Twitter. En caberetier Sjaak Bral stelde vast dat de groep legendarische muzikanten die in 2016 overleed met Deely een goed voorprogramma heeft voor hun gezamenlijke concert „daarboven”.

Bij Frans Weisglas zat Chuck vaak onder het raam te spelen. „Niet heel mooi, wel aangename routine”, aldus de oud Tweede Kamervoorzitter. Misschien kan het leven van Deely wel het best in die woorden worden samengevat.